Przedstawialiśmy już listę wpłat jakie Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny otrzymała od producenta antykoncepcji firmy Gedeon Richter oraz od organizacji IPAS produkującej sprzęt do przeprowadzania aborcji. Niżej przedstawiamy listę grantów jakie przekazała amerykańska organizacja International Women’s Health Coalition (IWHC).

     Znajdują się tam również „granty indywidualne” dla Wandy Nowickiej która, jak wynikało z publikowanych przez nas zeznań obecnej wicemarszałek Sejmu, zaprzeczała przed sądem, że dostawała granty od IWHC. „Jestem dyrektorką tej organizacji [FnRKiPR – Rebelya.pl] i przewodniczącą zarządu. Nie jest to organizacja działająca w celach zarobkowych. Jest to organizacja Non profit. Ja nie otrzymuję żadnego wynagrodzenia od żadnych koncernów lub firm farmaceutycznych (…) w związku z byciem przewodniczącą Federacji otrzymuję wynagrodzenie z Federacji. Tak było 13 września 2009 roku [dzień emisji programu TVN24, w którym Joanna Najfeld powiedziała, że Wanda Nowicka znajduje się na liście płac koncernów providerów aborcji i antykoncepcji. Za tę wypowiedź Nowicka wytoczyła Najfeld proces, który przegrała – Rebelya.pl]. Jest to jedyne źródło mojego stałego dochodu. Poza tym okazjonalnie otrzymuję wynagrodzenie za artykuły, publikacje” – zeznawał Nowicka.

    „Znana jest mi organizacja International Women’s Health Coalition. Jest to amerykańska kolacja non profit działająca na rzecz zdrowia kobiet. Z tego, co mi wiadomo organizacja ta popiera prawo do antykoncepcji i przerywania ciąży. Nie wiem skąd ta organizacja otrzymuje środki na rzecz swojej działalności. Federacja otrzymywała środki – granty od tej organizacji. Ja osobiście nie otrzymywałam grantów od tej organizacji i nigdy nie byłam na liście płac tej organizacji. Nie mogę wykluczyć, że w 2000 dostałam grant indywidualny na udział w marcu 2000 roku w spotkaniu Komisji ds. Statusu Kobiet działającej jako przygotowawczy komitet ONZ i spotkanie zatytułowane było „Kobiety 2000, równość płci, rozwój i pokój na XXI wiek”. Ja otrzymałam wsparcie finansowe jako przedstawicielka oraganizacji a nie jako osoba prywatna. Obejmowało ono koszty związane z udziałem. Ja tam byłam przedstawicielką Federacji. Sesja odbywała się w Nowym Jorku w budynku ONZ. Nie pamiętam kwoty, ale pokryła ona koszty przelotu i pobytu. Pieniądze te zostały zaksięgowane na Federację, a nie na mnie. Nie wiem, czy widziałam nawet fizycznie te pieniądze. Tych konferencji było kilka. Związane jest to ze statusem Federacji przy ONZ. W miarę możliwości przedstawiciel Federacji, ja albo inny przedstawiciel bierze udział w sesjach ONZ przy pracach komisji praw człowieka.” – zapewniała Nowicka.

A co mówią na dokumenty na temat grantów od IWHC?

Rok – Typ grantu – Przeznaczenie – Wysokość

1998 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – podróż i koszty uczestnictwa spotkań przygotowawczych do „UNGASS Cairo Plus Five” – 3 262,66 dolarów.

1998 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – podróż i koszty spotkań w ramach UNGASS Cairo Plus Five w czerwcu 1999 r. – 1 340 dolarów.

1999 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – na udział w marcu 2000 r. w spotkaniu komisji ds. statusu kobiet, działającej jako przygotowawczy komitet do specjalnej sesji Zgromadzenia Generalnego ONZ zatytułowanym „Kobiety  2000, równość płci, rozwój i pokój na XXI wiek” – 4 432 dolarów.

1999 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – na udział w czerwcu 2000 r. w specjalnej sesji Zgromadzenia Generalnego ONZ zatytułowanym „Kobiety  2000, równość płci, rozwój i pokój na XXI wiek” – 4 486 dolarów.

1999 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – na udział w Eastern European Women’s Health Advocates meeting w Warszawie w grudniu 1999 r. – 1 600 dolarów.

2000 – grant dla Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny – na pokrycie wydatków, które Federacja poniosła w związku z byciem sekretariatem Środkowo i Wschodnio Europejskiej Sieci Kobiet Na Rzecz Seksualnego i Reprodukcyjnego Zdrowia i Praw (ASTRA) – 22 729 dolarów.

2000 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – na udział w trzeciej sesji komitetu przygotowawczego do specjalnej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ ds. dzieci w Nowym Jorku – 1 784 dolarów.

2001 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – wsparcie udziału w specjalnej sesji Zgromadzenia Ogólnego ds. Dzieci w Nowym Jorku – 1 400, 50 dolarów.

2002 – grant dla Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny – na zapewnienie podstawowego wsparcia w tłumaczeniu i wprowadzaniu w życie wytycznych WHO „Bezpieczna aborcja” – 33 820 dolarów.

2002 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – na udział w 2003 w konferencji ONZ ds. populacji i rozwoju w Nowym Jorku, 31 marca do 5 maja 2003 r. – 3 007,12 dolarów.

2004 – grant indywidualny dla Wandy Nowickiej – na udział w komisji ONZ ds. statusu kobiet, która odbywała się w Nowym Jorku 28 lutego do 11 marca 2005 r. – 1 535,50 dolarów.

2006 – grant dla ASTRA – wsparcie Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny jako sekretariatu ASTRA – 146 492 dolarów.

Oprac. MM

 http://rebelya.pl/post/847/granty-dla-wandy-nowickiej

- Nie otrzymuję żadnego wynagrodzenia od żadnych koncernów lub firm farmaceutycznych. Celem mojej działalności jest dokonanie zmian w obowiązującym w Polsce prawie dotyczącym aborcji. Jednym z darczyńców Federacji była firma Gedeon, ale ja bym nie pozwoliła na to, żeby darczyńcy wpływali na działalność Federacji – zeznawała Wanda Nowicka w przegranym procesie, który wytoczyła Joannie Najfeld za słowa, że Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny jest częścią międzynarodowego koncernu providerów aborcji i antykoncepcji, a sama Nowicka znajduje się “na liście płac tego przemysłu”.

Poniżej prezentujemy obszerne fragmenty stenogramów zeznań Wandy Nowickiej. Pisownia oryginalna.

PROTOKÓŁ ROZPRAWY GŁÓWNEJ, dnia 13 stycznia 2010 r.
(…)
Staje świadek Wanda Nowicka:

Fakt wyemitowania programu, w którym pani Najfeld pomówiła mnie o sprawy, o które za chwilę i co więcej od momentu wyemitowania tego programu codziennie mnie pomawia cały czas do dnia dzisiejszego pomawia mnie za pośrednictwem swojej strony internetowej, na której to stronie www.mamproces.pl, jest ten fragment programu, w którym mnie pomawia. Jest bardzo poważnym naruszeniem moich dóbr osobistych, które narażają na szwank moje dobre imię, moją wiarygodność i oczywiście mogą mieć wpływ na całe moje życie zawodowe, ale też i osobiste. Pani Najfeld pomówiła mnie, że jestem na liście płac koncernu farmaceutycznego providerów aborcji i antykoncepcji. To pomówienie narusza moje dobre imię na wiele sposobów. Tak naprawdę, jeśli dobrze rozumiem sformułowanie provider to oznacza to, że pani Najfeld twierdzi, że ja przeprowadzam aborcje, co jak wiadomo zgodnie z polskim prawem jest zakazane. Tak naprawdę pani Najfeld, jeżeli uważa, że w tej sprawie zostało popełnione przestępstwo powinna złożyć wniosek. Drugie sformułowanie, które mnie pomówiło to, to, że jestem na liście płac, a wszystko to w kontekście nachalnej promocji prowadzonej przez firmy farmaceutyczne oznacza tyle, że w ten sposób zostały podważone w całości motywy prowadzenia mojej działalności, którą prowadzę od lat. To znaczy, że pani Najfeld oskarżyła mnie, że ja zajmuje się, tym czym się zajmuję, nie dlatego, że robię to z głębokiego przekonania, że to jest słuszne i konieczne dla ochrony praw kobiet w Polsce, ale że robię to wyłącznie ze względów finansowych, że ktoś mi za to płaci, a płacąc sprawia, że informacje przekazywane przeze mnie są nieprawdziwe, a przekazuję je dlatego, że mi za to zapłacono. Wreszcie trzeci, bardzo konkretny fakt, nie jestem na liście płac, żadnego koncernu farmaceutycznego. To chyba wszystko.

Na pytania pełnomocnika:

Ja działam na rzecz prawa kobiet do legalnej aborcji i pełnej dostępności w kraju środków antykoncepcyjnych oraz na rzecz edukacji seksualnej. Ja działam w ramach organizacji, która się nazywa Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. Jestem dyrektorką tej organizacji i przewodniczącą zarządu. Nie jest to organizacja działająca w celach zarobkowych. Jest to organizacja Non profit. Ja nie otrzymuję żadnego wynagrodzenia od żadnych koncernów lub firm farmaceutycznych.

Na pytania obrońcy adw. Piotra Kwietnia:

Celem mojej działalności jest dokonanie zmian w obowiązującym w Polsce prawie dotyczącym aborcji. Uważamy, że obowiązująca ustawa jest dyskryminująca, szkodliwa, narusza prawa kobiet i jest sprzeczna ze standardami unijnymi w tym zakresie. Jeśli ktoś twierdziłby w wypowiedzi publicznej powyższe fakty, to jest to zgodne z moimi przekonaniami. Ja nie wiem, czy organizacje, czy organizacje, z którymi ja współpracuję skąd mają środki i czy czerpią je być może od producentów środków antykoncepcyjnych. Federacja jest stowarzyszeniem stowarzyszeń. Członkami tej organizacji nie są osoby fizyczne, lecz osoby prawne. Federacja, jak wszystkie organizacje pozarządowe w świecie utrzymuje się z tego, iż składa wnioski grantowe do różnych organizacji.
(Pełnomocnik wnosi o przerwanie rozprawy lub jej odroczenie z uwagi na kolizję z inną sprawą. Obrońcy przychylają się do tego wniosku).

PROTOKÓŁ ROZPRAWY GŁÓWNEJ, dnia 23 września 2010 r.

Wanda Nowicka pouczona o treści art 233kk.

Świadek Wanda Nowicka zeznaje na pytania obrońcy – adw. Piotra Kwiecień:

Mam wiedzę dotyczącą tylko podmiotów, które finansują działalność Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. Nie posiadam żadnej wiedzy na temat organizacji, które finansują działalność podmiotów, które wchodzą w skład Federacji. Ja nie jestem w stanie odpowiedzieć na pytanie czy wykluczam możliwość, że w w ciągu 10 lat wśród podmiotów finansujących organizację, którą kieruję znajdowały się podmioty zajmujące się produkcją lub dystrybucją środków antykoncepcyjnych, jak również zajmujących sie bezpośrednio lub pośrednio świadczeniem usług aborcyjnych. Jedynie ja jestem osobą, która mogłaby posiadać w tym zakresie wiedzę. Nikt inny z pracowników Federacji takiej wiedzy nie posiada. Federacja posiada głównego księgowego i osobą zajmującą się finansami federacji jest pani Krystyna Kacpura.
(W tym miejscu obrońca oskarżonej  – adw. Piotr Kwiecień wnosi o zobowiązanie Federacji do przedstawienia listy podmiotów, które w okresie 10 lat przed dniem 13 lutego 2009 roku finansowały działalność Federacji bądź współfinansowały tą działalność. Po złożeniu tej listy wnosi o przesłuchanie pani Krystyny Kacpura na okoliczność stopnia w jakim te podmioty finansowały działalność fundacji).

Oskarżona i obrońca – adw. Krzysztof Wąsowski nie mają pytań do świadka.

Świadek na pytania sądu:

Na dzień emisji programu byłam Przewodniczącą Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny oraz dyrektorką wykonawczą tej federacji. Federacja jest stowarzyszeniem stowarzyszeń. Członakmi Federacji są jedynie stowarzyszenia. Nie jest możliwe żeby członkiem była osoba fizyczna. W stowarzyszeniu członkami są stowarzyszenie Profemina, stowarzyszenie Neutrum, Towarzystwo Rozwoju Rodziny, IWCA, Stowarzyszenie na rzecz Kobiet i ich Rodzin, Demokratyczna Unia Kobiet Koło Ewa. Federacja powstała w 1992 roku. Ja byłam współzałożycielką Federacji. Ja od początku działam w Federacji, ale nie przez cały okres byłam jej przewodniczącą. Funkcja przewodniczącego jest sprawowana kadencyjnie. Wydaje mi się, że te funkcję pełnię od 1996 roku. Nie jest mi nic wiadomo żebym była członkiem organów innych organizacji społecznych. W związku z byciem przewodniczącą Federacji otrzymuję wynagrodzenie z Federacji. Tak było 13 września 2009 roku. Jest to jedyne źródło mojego stałego dochodu. Poza tym okazjonalnie otrzymuję wynagrodzenie za artykuły, publikacje. Federacja jako organizacja pozarządowa otrzymuje dotacje od różnych podmiotów. Z tego co pamiętam jednym z darczyńców Federacji była firma Gedeon, która jest firmą farmaceutyczną. Z tego co mi wiadomo ona produkuje jakieś środki antykocepcyjne, ale nie wiem jakie. Z tego, co pamietam środki uzyskane z tego żródła stanowiły ok. 2 proc. budżetu Federacji i one z tego co pamiętam zostały wpłacone w 2008 i 2009 roku. Darczyńcy, którzy wpłacają pieniądz nie chcą wpływać na działalność Federacji. Zresztą ja bym nie pozwoliła na to, żeby darczyńcy wpływali na działalność Federacji. Darczyńcy nie tłumaczą motywów dokonywania datków. Wydaje mi się, że firmy te po prostu wspierają działalność Federacji i wydaje mi się, że jest to podobnie, jak przy wspieraniu instytucji kościelnych. Nigdy nie było takich prób, żeby podmioty finansujące działalność Federacji żądały od nas promocji ich produktów czy też promowania wyboru ich produktów. Zresztą gdyby takie żądania były nigdy byśmy się na to nie zgodziły.

Ja na żywo programu w TVN nie widziałam. O emisji programu uzyskałam informacje od ludzi, zaczęli do mnie dzwonić. Były to osoby bliskie. Miałam dużo tych telefonów. Były również telefony od osób, które nie były mi znane, ale wspierały działalność Federacji. Z wypowiedzi tych osób wynikało, że moje dobre imię zostało naruszone. Z wypowiedzi tych osób wynikało, że usłyszeli, że jestem na liście płac, że moja działalność wynika z chęci zysku a nie z moich przekonań. Ja twierdziłam w tych rozmowach, że wypowiedzi w programie są nieprawdziwe, że prowadzę działalność z uwagi na swoje głębokie przekonania a twierdzenia, że robię to co robię z chęci zysku jest nieprawdą i założę sprawę pani Joannie Najfeld, aby oczyścić swoje imię.

Federacja od samego początku działa na rzecz nowoczesnej, powszechnej edukacji seksualnej w szkołach. Uważamy, że jest ona niezbędna dla wychowania młodego pokolenia, aby uniknąć zagrożeń związanych z seksualnością. Brak wiedzy skutkuje wieloma nieszczęściami np. ciążą u czternastolatki lub zakażeń chorobami wenerycznymi, jak i wirusem HIV. Federacja działa przez listy, apele, wspieranie inicjatyw młodzieżowych, poradnictwo, za pośrednictwem telefonu zaufania. Federacja nie prowadzi obecnie szkoleń dla nauczycieli, natomiast wydajemy materiały edukacyjne. Z tego, co wiem jest grupa młodzieżowa Ponton, która jest zapraszana do szkół, gdzie prowadzi działalność edukacyjną. Osoby te prezentują stanowisko dotyczące wychowania seksualnego zgodnie z linią Federacji, zgodnie z linią WHO. Nie wnikam dokładnie w działalność tych osób. Podejrzewam, że w trakcie tych zajęć ich uczestnicy są informowani o wszystkich metodach antykoncepcyjnych, w tym również aprobowanych przez Kościół. Jestem przekonana, że w trakcie tych zajęć osoby te nie promują żadnych konkretnych produktów farmaceutycznych. Tego wymagają standardy, żeby takiej promocji nie było.  Byłoby to niezgodne z etyką. Działalność grupy Ponton nie jest w żaden sposób inspirowana przez producentów środków antykoncepcyjnych. Nie było sytuacji, żeby producent środków antykoncepcyjnych zgłosił się do nas namawiając nas żebyśmy przeprowadzili akcję edukacyjną w szkołach, aby przekonać dzieci do stosowania takich a nie innych środków antykoncepcyjnych.

Jeśli chodzi o Federację to program z 13 lutego 2009 nie podważył mojej wiarygodności, bo nikt w Federacji nie miał wątpliwości co do moich moralnych kwalifikacji. Martwiono się tym, jak program wpłynie na wiarygodność samej Federacji w społeczeństwie. Członkowie Federacji nie mają obowiązku opłacania jakichkolwiek składek członkowskich na rzecz Federacji. Federacja utrzymuje się z pieniędzy podmiotów, które chcą wpłacać pieniądze. Nie było takiej sytuacji, żebyśmy odmówili wzięcia pieniędzy. U nas darczyńcy osoby indywidualne nie wpłacają pieniędzy. Darczyńców jest około 15 i są to osoby prawne. Z tego, co pamiętam w 2009 suma grantów wynosiła około 1 miliona złotych. Fundacja utrzymuje biuro, gdzie zatrudnione są osoby. W lutym 2009 moje miesięczne wynagrodzenie wynosiło około 4 tysięcy złotych.

Na pytanie pełnomocnika:

Procedura pozyskiwania środków na działalność Federacji jest taka, że my składamy wnisoki grantowe do określonych fundacji. Wniosek jest rozpatrywany i jest rozpatrzony pozytywnie albo nie. Oczywiste jest, że piszemy więcej wniosków niż otrzymujemy pieniędzy. We wniosku piszemy, na co będą przeznaczone pieniądze. W Pontonie działa grupa wolontariuszy, którzy działają na rzecz Federacji. Z tego co pamiętam, pieniądze na tą akcję przekazało Europejskie Stowarzyszenie na Rzecz Antykoncepcji. Nie ma sytuacji, że ktoś przychodzi do nas z pieniędzmi i  mówi zróbcie coś za to. Federacja jest organizacją non profit i działa realizując cele statutowe i nie jest nastawione na uzyskanie zysków. My zwracając sie do konkretnego podmiotu o dokonanie darowizny badamy czy podmiot ten jest związany z celami realizowanymi przez naszą Federację i czy byłby skłonny poprzeć nasza Federację. Zwracamy się do federacji praw kobiet, praw reprodukcyjnych. Nigdy nie byłam na liście płac żadnej organizacji i instytucji organizacji, która zajmuje się produkcją środków antykoncepcyjnych, czy jest związana z przerywaniem ciąży.

Na pytanie obrońcy adw. Piotra Kwiecień:

W programie naszego działania jest doprowadzenie do sytuacji, w której państwo będzie dotować środki antykoncepcyjne. Niezależnie od tego uważamy, że powinny być wspierane finansowo grupy społeczne, których nie stać na finansowanie antykoncepcji. My nie formułowałyśmy postulatu, aby za darmo rozdawać prezerwatywy młodzieży w szkołach. My się zajmujemy polityką państwa, a nie cenami prezerwatyw. One nie są na liście środków refundowanych. Nie przypominam sobie sobie mojej wypowiedzi przed 13 lutego 2009 w której twierdziłam, że środki antykoncepcyjne powinny być nieodpłatnie udzielane młodzieży szkolnej. Federacja jest za takim ukształtowaniem systemu prawnego, żeby kobieta mogła decydować w każdej sferze płodności, w tym również kobieta powinna decydować o możliwości przerywania ciąży w tym również antykoncepcji. Jeden z projektów prawa napisany przez Federację przewidywał możliwość usunięcia ciąży do 12 tygodnia bez podawania przyczyny przez ciężarną. Z tego, co mi wiadomo materiały edukacyjne rozdawane przez członków grupy Ponton np. broszury były finansowane przez Federacje i inne podmioty w tym np. Europejskie Towarzystwo Na Rzecz Antykoncepcji. Nie wykluczam, że te broszury mogły być wspierane ze środków firm farmaceutycznych. Z całą stanowczością chcę powiedzieć, że firma farmaceutyczna wspierająca druk broszur nie ma żadnego wpływu na jej treść. Z tego, co pamiętam wsparcie z Gedeona było na broszury. Nie pamiętam wniosku Federacji kierowanego do tej firmy.

Ja biorę udział w wielu konferencjach międzynarodowych i wiadomo mi kto jest organizatorem, natomiast nie wiem, kto za nie płaci. Nigdy nie otrzymałam honorarium za wystąpienia na konferencji ze strony firmy farmaceutycznej. Na tych konferencjach, na których byłam nie otrzymywałam honorarium. Federacja jest w posiadaniu materiałów i wydawnictw, które były rozdawane przez członków grupy Ponton. Są one również dostępne na stronie internetowej.

Na pytanie obrońcy – adw. Krzystzofa Wąsowskiego:

Znana jest mi organizacja International Women’s Health Coalition. Jest to amerykańska kolacja non profit działająca na rzecz zdrowia kobiet. Z tego, co mi wiadomo organizacja ta popiera prawo do antykoncepcji i przerywania ciąży. Nie wiem skąd ta organizacja otrzymuje środki na rzecz swojej działalności. Federacja otrzymywała środki – granty od tej organizacji. Ja osobiście nie otrzymywałam grantów od tej organizacji i nigdy nie byłam na liście płac tej organizacji. Nie mogę wykluczyć, że w 2000 dostałam grant indywidualny na udział w marcu 2000 roku w spotkaniu Komisji ds. Statusu Kobiet działającej jako przygotowawczy komitet ONZ i spotkanie zatytułowane było „Kobiety 2000, równość płci, rozwój i pokój na XXI wiek”. Ja otrzymałam wsparcie finansowe jako przedstawicielka oraganizacji a nie jako osoba prywatna. Obejmowało ono koszty związane z udziałem. Ja tam byłam przedstawicielką Federacji. Sesja odbywała się w Nowym Jorku w budynku ONZ. Nie pamiętam kwoty, ale pokryła ona koszty przelotu i pobytu. Pieniądze te zostały zaksięgowane na Federację, a nie na mnie. Nie wiem, czy widziałam nawet fizycznie te pieniądze. Tych konferencji było kilka. Związane jest to ze statusem Federacji przy ONZ. W miarę możliwości przedstawiciel Federacji, ja albo inny przedstawiciel bierze udział w sesjach ONZ przy pracach komisji praw człowieka.

Nie kojarzę nazwy Eastern European Women’s Health Advocates. Mogłam uczestniczyć w spotkaniu pod taką nazwą, ale nie kojarzę. Mogła to być nazwa spotkania, temat spotkania. Jeśli spotkanie odbywało się w Warszawie, to nikt mi go nie finansuje, po prostu idę na nie. Jeśli ja to organizuję, to potrzebuję oczywiście jakichś grantów. Środki na wyjazd na konferencję np. ONZ pochodzą z grantów np. we wniosku wskazuje się, że ewentualna darowizna zostanie przeznaczona na udział członków Federacji w sesji ONZ. Bywa, że jestem zapraszana i zapraszający ponosi koszty udziału, ale nie ma przewidzianych honorariów za udział. Jeśli zapraszający ponosi koszty mojego pobytu, to nie wpływają pieniądze na nasze konto. Po prostu otrzymuję bilet a hotel jest już opłacony.

Na pytania Sądu:

Oskarżoną znam. Parę razy spotkałyśmy się w jakichś programach telewizyjnych. Osobiście nic nie mam do pani Najfeld. Robi wrażenie osoby sympatycznej. Nie mamy zatargu na stopie osobistej. Jak byłyśmy zapraszane do programów, to na zasadzie tego, że prezentujemy zupełnie inny światopogląd na różne kwestie społeczne. Ja uważam, że Joanna Najfeld powiedziała to, co powiedziała ponieważ skończyły jej się argumenty merytoryczne i przeszła do argumentów ad personam, żeby mnie zdyskredytować. Nie było konfliktu natury osobistej między nami. Pani Najfeld wykorzystała program, żeby mnie zdyskredytować i poderwać moją wiarygodność w opinii publicznej.

Na pytanie pełnomocnika:

Amerykańska koalicja na rzecz Rzecz zdrowia Kobiet jest organizacją pozarządową i nie jest częścią przemysłu prowajderów aborcji i antykoncepcji.
(…)

http://rebelya.pl/post/840/zeznania-wandy-nowickiej-braam-pieniadze-ale-w-?saved=1

Podawaliśmy już ten fragment uzasadnienia wyroku w sprawie Wanda Nowicka vs. Joanna Najfeld, gdzie sąd wyraźnie stwierdził, że Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, kierowana wówczas przez obecną wicemarszałek Sejmu otrzymywała finansowe wsparcie od producentów antykoncepcji i sprzętu do wykonywania aborcji.

“Z zapisów księgowych wynika, iż Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny otrzymała w okresie od 2004 do 2009 r. od firmy Gedeon Richter kwotę 97, 600 tys. zł. A od organizacji IPAS w 2005 r. kwotę 37 003 tys. zł, zaś w 2007 r. kwotę 138, 253 tys. zł” – czytamy w uzasadnieniu przygotowanym przez sąd.

Próbowaliśmy zrekonstruować, kto jeszcze oprócz potentata w produkcji “antykoncepcji po stosunku” i producenta sprzętu do aborcji, finansował Federację na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. Poniżej przedstawiamy te dane z okresu od stycznia 2004 do lutego 2009 roku.

W prezentowanym niżej zestawieniu pomijamy cytowane już wpłaty od firmy Gedeon Richter i organizacji IPAS. Obok organizacji niemal zawodowo zajmującymi się “prawem kobiet do aborcji” jak założona w Holandii organizacja Mama Cash, czy mająca siedzibę w Londynie Sigrid Rausing Trust, na liście donatorów znajdziemy m.in. takie podmioty jak Rada Europy, Rząd Norwegii, Ambasada Francji czy Open Society Institute.

W 2004 roku:

- Rząd Norwegii – 13 440 tys. zł

- Rada Europy – 22 205 tys. zł

- UNFPA – 108 481 tys. zł

- Mama Cash – 66 595 tys. zł

- International Women’s Health Coalition – 309 937 tys. zł

- Sigrit Rausing Trust – 197 563 zł.

- Open Society Institute – 512 615 zł.

- Global Fund for Women – 10 786 zł.

W 2005 roku:

- Ambasada Francji – 8 500 zł.

- Ośrodek Informacji Środowisk Kobiecych – 9 000 zł.

- Global Fund for Women – 158 879 zł.

- UNFPA – 123 963 zł.

- Center for Reproductive Rights – 3014 zł.

- Open Society Institute – 612 730 zł.

- Sigrit Rausing Trust – 817 211 zł.

- International Women’s Health Coalition – 24 468 zł.

W 2006 roku:

- Center for Reproductive Rights – 41 850 zł.

- Population Action International – 123 866 zł.

- Fundusz Inicjatyw Obywatelskich – 30 000 zł.

- Tides Foundation – 18 022 zł.

- Open Society Institute – 139 356 zł.

- Sigrit Rausing Trust – 242 657 zł.

- UNFPA – 120 738 zł.

- Fundacja im. Róży Luksemburg – 18 022 zł,

- Mama Cash – 47 623 zł.

- Klub Polityczny SLD – 2 000 zł.

W 2007 roku:

- Open Society Institute – 111 507 zł.

- Komisja Europejska – 229 691 zł.

- Fundusz Inicjatyw Obywatelskich – 51 270 zł.

- UNFPA – 111 660 zł.

- Sigrit Rausing Trust – 251 124 zł.

- Center for Reproductive Rights – 66 488 zł.

- Womens Right Action – 5 517 zł.

- International Women’s Health Coalition – 87 875 zł.

- Population Action International – 81 902 zł.

- Mama Cash – 45 813 zł.

W 2008 roku oraz w styczniu i lutym 2009 roku:

- Komisja Europejska – 230 512 zł.

- Sigrit Rausing Trust – 183 222 zł.

- Global Found for Women – 217 823 zł.

- Population Action International – 83 005 zł.

- Mama Cash – 38 476 zł.

- Center for Reproductive Rights – 17 984 zł.

- Euro Ngos-Network – 64 324 zł.

- Population Action International – 83, 005 zł.

- UNFPA – 86 924 zł.

- International Women’s Health Coalition – 24 537 zł.

- Open Society Institute – 61 591 zł.

- Uniwersytet Canada – 2 066 zł.

Do tego zestawienia należy dołączyć fakty, które jakiś czas temu ustaliła dziennikarka Natalia Dueholm w tekście zatytułowanym “Federa i dolary”. Jak wskazuje dziennikarka, która zbadała amerykańskie źródła finansowania największej proaborcyjnej organizacji w Polsce, Federację wspiera jeszcze Fundacja Forda z Nowego Jorku, dotująca m.in. projekty związane z tzw. “zdrowiem reprodukcyjnym i bezpieczną aborcją.”

- W latach 2009-2010 Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny ma otrzymać od Fundacji Forda 150 tys. dolarów na działania związane z międzynarodową konferencją na temat AIDS. Informacja o tym znalazła się na stronie internetowej Fundacji Forda – czytamy w tekście opublikowanym w 2010 roku w “Gościu Niedzielnym”.

Redakcja Rebelya.pl

http://www.wykop.pl/ramka/966795/oto-lista-sponsorow-polskiego-lobby-aborcyjnego/

Nie traktujemy feministycznego zagrożenia wystarczająco poważnie. A przecież szkolące swoje międzynarodowe siostry feministki z USA mają krew na rękach. W czasach zakazanej aborcji, same ją organizowały, a nawet zabijały nienarodzone dzieci własnymi rękami. Bez użycia rękawiczek.

Takich feministycznych grupek było kilka. Kooperatywa „Jane” z Chicago funkcjonowała jak lukratywny biznes, podobnie jak grupa z Kalifornii, która utworzyła nawet sieć wielu klinik aborcyjnych. Kobiety te łączyło skażenie horrorem własnej aborcji, co przerodziło się w fanatyzm i radykalizm w działaniu mającym na celu zarażenie nim jak największej liczby kobiet. Praktykowały aborcję w czasach jej zakazu, a po legalizacji mogły zajmować się haniebnym procederem w swoich własnych, legalnych klinikach. Nie ma się więc co dziwić, że feministki tak niezmordowanie walczą o licencję na zabijanie. Wielu chodzi o to, żeby móc prowadzić własne interesy bez ryzyka interwencji policji i więzienia. I reklamują ją po to, aby było jej jak najwięcej i aby tym samym zagwarantować bardziej przystępną cenę, najlepiej obciążającą podatnika. A w legalnych klinikach nadal dzieją się horrory i to nawet z punktu widzenia feministek.

Chirurgiczne aborterki z Chicago

Początki jednego „prosperującego aborcyjnego biznesu”- jak piszą w „A Woman’s Book of Choices” feministki Rebecca Chalker i Carol Downer sięgają 1964 r., kiedy to Heather Booth, jedna z założycielek chicagowskiego ruchu wyzwolenia kobiet stworzyła w akademiku własną organizację odsyłającą kobiety na aborcje. Autorki wyjaśniają, że jej działalność polegała głównie na kontaktowaniu abortera z kobietami. Do spotkań dochodziło na ulicy, skąd były one zabierane z zawiązanymi oczami, aby zapewnić mu anonimowość. Aborcja kosztowała wtedy od 600 do 1000 dol., a feministki uznały, że mogły coś zrobić, żeby była tańsza. Postanowiły zagwarantować mu większą liczbę klientek, aby w ten sposób uzyskać cenę 500 dol. Przy okazji udało się również zarobić, gdyż po rozwinięciu kooperatywy powstało kilka płatnych stanowisk. Po czasie, kiedy okazało się, że aborterzy nie są lekarzami, feministki uznały, że mogą wziąć sprawy zupełnie w swoje ręce. Dosłownie i przenośnie.

Wymusiły więc na jednym szkolenie w aborcji. Początkowo- jak tłumaczą, był on niechętny, ale w końcu się zgodził. Dokonywały skrobanek za cenę około 100 dol., 20- 30 dziennie przez trzy dni w tygodniu. Chwaliły się, że zabijały nienarodzone dzieci zarówno 11-letnim dziewczynkom, jak i 50- letnim kobietom. W razie komplikacji feministki improwizowały, aby zatrzymać krwawienie, albo zawoziły kobiety do szpitala. Aby nie popaść w kłopoty z prawem, nie wchodziły z nimi do środka, ale dokładnie instruowały je, co mają, a czego nie mogą lekarzowi wyjawić. Generalną zasadą było: udawaj głupią. Nie ma się co dziwić, że dochodziło do powikłań, w tym śmierci jednej z kobiet, skoro feministki wszystko robiły same. Wykonywały nawet późne aborcje, nie nosiły rękawiczek, a do pewnego czasu nie mierzyły kobietom ciśnienia. W „Seizing the means of reproduction: an illegal feminist abortion collective- how and why it worked” Pauline Bart wyjawia również, że ich klientki nie były świadome, że aborcje były wykonywane przez feministki i osoby, które udawały lekarzy. W ramach edukowania kobiet rozdawały im m.in. książkę „Our Bodies Ourselves”, tłumaczoną zresztą potem w różnych krajach. W 2004 r. książkę wydała również proaborcyjna organizacja Network of East- West Women Polska pod tytułem „Nasze ciała, nasze życie”.

Z książek feministek dowiemy się nie tylko tego, jak zorganizować aborcję, ale co zrobić z ludzkimi szczątkami. Do tej czarnej roboty nazwanej „poważnym problemem logistycznym”,  czasem wysyłały mężczyzn, którzy pod osłoną nocy wyrzucali szczątki w workach do śmietników supermarketów. Pomimo, że raz znaleziono zabity płód, zbrodnia nie została powiązana z feministkami z „Jane”. Zapewne policji nie przyszło na myśl, żeby do nich zawitać i sprawdzić, czym się naprawdę zajmują. Może dlatego, że i ona nie traktuje feministycznego zagrożenia zbyt poważnie?

Opisująca tę szokującą działalność proaborcyjna Bart podaje mimo wszystko informacje, które powinny zastanowić również feministki. Nawet w tym radykalnym środowisku aborcja nie zawsze dochodziła do skutku. Jedna czwarta kobiet nie zgłaszała się na nią po konsultacji. Niewiele kobiet chciało być aborterkami. Niektóre odstraszał obowiązujący wtedy zakaz. Co więcej, z relacji Laury Kaplan, jednej z członkiń tej kooperatywy, wynika, że nawet feministki nie wytrzymują horrorów… aborcji innych kobiet. Dwie z głównodowodzących przeszły załamanie nerwowe objawiające się nagłym płaczem, wybuchami złości, wychodzeniem w trakcie przeprowadzanej przez siebie aborcji, krwawymi snami. Jedna z nich nawet sama zapisała sie na oddział psychiatryczny. Może to będzie dla niektórych przestrogą.

Niestety członkinie „Jane”, pomimo zatrzymania przez policję nigdy nie trafiły do więzienia.. Jak opowiadają, przychodziły do nich po aborcję żony, dziewczyny i córki policjantów. Po legalizacji aborcji w 1973 r. niektóre z feministek założyły klinikę aborcyjną Emma Goldman Women’s Health Center, nazwaną na część tej radykalnej ateistki, socjalistki i feministki o eugenicznych poglądach. Działała ona do połowy lat 80-tych w Chicago.

„Ekstrakcja miesiączki” feministek z Kalifornii

Kilka tysięcy kilometrów dalej, swoją niewielką grupkę skupioną wokół poznawania kobiecego ciała, założyła w Kalifornii Carol Downer. Chodziła podglądać aborcje w nielegalnej klinice aborcyjnej Harvey Karmana, fałszywie podającego się za lekarza, który w latach 50-tych doprowadził do śmierci kobiety, wykonując na niej aborcję przy użyciu dziadka do orzechów. Pomimo, że Karman miał na sumieniu wyrok dwóch lat więzienia i fatalną opinię wśród niektórych feministek, nie przeszkadzało to im z nim współpracować. Karman obsługiwał zresztą nie tylko Kalifornię, ale również kooperatywę „Jane” w Chicago. Gdyby policja wsadziła go na dobre do więzienia, obie grupy straciłyby swojego mentora. Przez ospałość policji do tego niestety nie doszło. Tymczasem Downer zaczęła przekonywać inne kobiety podczas spotkań w księgarni (kiedy to pokazała wszystkim obecnym własną szyjkę macicy), że używany przez Karmana aspirator do aborcji jest prosty w obsłudze. Obecna przy prezentacji Lorraine Rothman postanowiła jeszcze go ulepszyć, stosując części zakupione w sklepach przemysłowych, po czym nastąpiła faza praktyki, którą nazwały ekstrakcją miesiączki. Według nich, kończyła się często niedokończonymi aborcjami.

Po czasie feministki postanowiły dogadać się z lekarzem pracującym w szpitalu i do niego odsyłać na aborcje. Lekarz ten wykorzystywał znajomego psychiatrę, który wydawał na nią zezwolenia pod pretekstem poważnych problemów psychicznych kobiet. Po legalizacji aborcji na żądanie feministki wzięły pożyczkę i założyły kilka klinik aborcyjnych.

Metoda reklamowana przez feministki do prywatnego użycia była tak szokująca i oczywiście bolesna, że (trzeba mieć nadzieję) zainteresowała niewiele kobiet. Niestety informacje o niej trafiły do świata, przede wszystkim do krajów z nielegalną aborcją: Chile, Nikaragui, czy różnych krajów Europy. Niewykluczone, że niektóre kobiety same wypróbowywały ją na sobie, a winę za wszelkie traumatyczne przeżycia i powikłania feministki zwaliły na brudnych i chciwych aborterów z podziemia.

W tym samym czasie zresztą aktywiści tzw. planowania rodziny (np. z International Planned Parenthood Federation, która ma polski oddział obecnie zwany Towarzystwem Rozwoju Rodziny, należącym do Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny) wykorzystywali praktycznie identyczną metodę, ale pod różnymi nazwami: indukcja, aspiracja, czy regulacja miesiączki i szkolili w niej kobiety w wielu krajach. Feministyczna metoda ekstrakcji miesiączki wypłynęła więc jednak na wielkie wody. Była bezpieczna z punktu widzenia legalności nawet w krajach z zakazem aborcji, gdyż przed jej użyciem nie wykonuje się testu ciążowego. Według jej pomysłodawców nie można więc mówić ani o ciąży, ani o zamiarze jej usunięcia. Plastikowe aspiratory reklamuje i sprzedaje organizacja Ipas. Nic dziwnego, że Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny z nią współpracowała i skorzystała z jej pieniędzy.

Feministki z grupy „Jane” najwyraźniej stanowią wzór dla polskich aborcjonistek. Widać to w projekcie ustawy, którą przygotowały przed kilkoma miesiącami. Swoboda zabijania dzieci i praktykowania morderczego zawodu – oba bez ograniczeń, zmuszanie lekarzy i szpitali do dokonywania aborcji, demoralizacja młodzieży- oto esencja ich projektu. Widać wyraźnie, że wsparcie z zza Oceanu dotyczy nie tylko finansów, ale i „know how”. Czy scenariusz amerykański powtórzy się w Polsce?  To zależy od nas. Bierność ludzi sumienia to przyzwolenie na mordercze prawa i praktyki. Nasza aktywność ocali wiele dzieci przed śmiercią i rodzin przed zniszczeniem.

Natalia Dueholm

Artykuł ukazał się w „Najwyższym Czasie” (luty 2012)

dr Tomasz Dangel: Perinatalna opieka paliatywna polega na zapewnieniu wszechstronnego wsparcia rodzicom płodów i noworodków z wadami letalnymi*, oraz na zagwarantowaniu noworodkom z tymi wadami opieki nastawionej na zapewnienie komfortu i ochronę przed uporczywą terapią. Obejmuje leczenie objawowe u dziecka oraz wsparcie psychologiczne, socjalne i duchowe, a także wsparcie w żałobie dla rodziców. Opieka nad dzieckiem może być prowadzona na oddziale neonatologii lub w domu przez rodziców i hospicjum, jeżeli dziecko przeżyje poród i zostanie wypisane ze szpitala.

M.K.: Co jest celem perinatalnej opieki paliatywnej?

dr T.D.: Ma ona na celu ochronę godności dziecka, poprawę jakości jego życia oraz ochronę przed uporczywą terapią i działaniami jatrogennymi.*

M.K.: Czy, opiekując się nieuleczalnie chorym nienarodzonym dzieckiem, można mówić o czymś w rodzaju skuteczności tej pracy?

dr T.D.: Z punktu widzenia katolika za skuteczne działanie można przyjąć decyzje prolife, czyli decyzję o urodzeniu dziecka, podejmowane przez rodziców, którym przysługuje prawo do eugenicznej aborcji.

M.K.: Ból, związany z odchodzeniem i utratą nienarodzonego dziecka musi być ogromny, a jednak są rodzice, którzy decydują się na taką opiekę. Jakimi motywami się kierują?

dr T.D.: Rodzice nieuleczalnie chorych dzieci, którzy decydują się na kontynuację ciąży, kierują się miłością i akceptują chorobę dziecka oraz jej naturalny przebieg. Niektórzy z nich potrafią pogodzić się z zaistniałą sytuacją i doświadczają wielu pozytywnych przeżyć, wynikających z opieki nad dzieckiem w domu. Cierpienie rodziców związane z naturalną śmiercią dziecka jest faktem, jednak przerwanie ciąży również wiąże się z cierpieniem rodziców.

M.K.: Czy są również inne, prócz chrześcijańskich argumentów, np. medyczne albo psychologiczne, które mogłyby przemówić do osób niewierzących? Jakie są efekty podjęcia perinatalnej opieki paliatywnej?

dr T.D.: Wszyscy ludzie są wolni i mogą podejmować decyzje zgodnie ze swoim sumieniem i prawem. Lekarze, genetycy i psychologowie zajmujący się diagnostyką prenatalną i przekazywaniem informacji o wadach letalnych powinni przedstawiać perinatalną opiekę paliatywną jako wartościową alternatywę wobec zarówno aborcji, jak również uporczywej terapii. A zatem, naszym celem nie jest przedstawianie moralnych argumentów, ale informacji, na podstawie których rodzice sami podejmują świadomą, wszechstronnie przemyślaną decyzję. W przypadku naszej Poradni USG wprowadzenie konsultacji psychologów spowodowało obniżenie odsetka przerwań ciąży z 59 do 17.

dr T.D.: W przypadkach podejrzenia wad letalnych, a także wad serca, rodzice mogą zgłaszać się do naszej Poradni USG lub bezpośrednio do pracujących w niej psychologów. Poradnia USG Agatowa http://www.usgecho4d.pl/

•    Za tzw. wadę letalną u noworodka (łac. letalis) należy uznać zaburzenie rozwojowe
prowadzące do przedwczesnej śmierci, bez względu na zastosowane leczenie.
•    Choroby jatrogenne to niekorzystne zmiany czynnościowe i morfologiczne powstałe w następstwie leczenia.

Dr Tomasz Dangel jest założycielem Warszawskiego Hospicjum dla Dzieci. Uważa, że nieuleczalnie chore dzieci i ich rodzice powinni mieć swobodny wybór między leczeniem w szpitalu, a leczeniem w domu. Poprzednio pracował jako anestezjolog w Centrum Zdrowia Dziecka, gdzie zajmował się leczeniem bólu u dzieci. Na początku lat 90 postanowił stworzyć w Polsce system domowej opieki paliatywnej dla dzieci i powołał do życia pierwsze hospicjum pediatryczne. Jest inicjatorem wspierania rozwoju hospicjów dziecięcych w krajach Europy środkowej i wschodniej. Autor wielu badań i publikacji na temat leczenia bólu, opieki paliatywnej i bioetyki w pediatrii.

http://katolickarodzina.pl/wywiadownia/461-hospicjum-dla-dzieci-nienarodzonych.html

Małgorzata Kania

Zamieszczamy za zgodą Elżbiety Lachman

Amerykański kontekst

Projekt ten, poparty 30 tys. podpisów, zawiera postulaty i strategie środowiska aborcyjnego (ukrywającego się pod nazwami planowania rodziny, świadomego rodzicielstwa), które w dużym stopniu już funkcjonują w USA. Projekt feministek miałby właśnie stworzyć taką rzeczywistość w Polsce. Polskie lobby aborcyjne jest sterowane przez międzynarodowego giganta aborcyjnego: International Planned Parenthood Federation (IPPF), która praktycznie stworzyła Federację na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny (Federacja) do celów lobbingowych.

Większość aborcji w USA dokonywana jest w prywatnych klinikach Planned Parenthood (należącego do IPPF), zaś niewielki procent w szpitalach i prywatnych gabinetach lekarskich. Kliniki te zajmują się poradnictwem, antykoncepcją, badaniami nad chorobami przenoszonymi drogą płciową i aborcją. Większość wczesnych aborcji dokonywana jest metodą farmakologiczną. Polega ona na użyciu tabletki RU- 486 (mifepristone), zatwierdzonej w przyspieszonym procesie uzyskania atestu w 2000 r., produkowanej w Chinach (przez producenta znanego rządowej agencji z produkcji skażonych leków) oraz misoprostolu. Metoda ta niesie za sobą częste powikłania, a nawet może doprowadzić do śmierci kobiety i w jednej trzeciej przypadków wymaga dodatkowo zastosowania metody chirurgicznej. Wykorzystywane są do tego zarówno plastikowe aspiratory zwane MVA (manual vaccum aspirator), produkowane przez Ipas (przyznał dotacje Federacji), jak i aspiratory elektryczne.

Kliniki cieszą się statusem non profit, który zwalnia z płacenia podatków i pozwala inwestować zarabiane pieniądze, praktycznie także nie przechodzą rządowych inspekcji. Częste jest w nich zatrudnianie personelu bez odpowiednich kwalifikacji ustalonych w regulacjach prawnych i łamanie regulacji funkcjonowania klinik (sposoby pozbywania się szczątków ludzkich, posiadanie USG, dokonywanie późnych aborcji, itp.). Aborcja i antykoncepcja jest w nich dotowana, równocześnie po odcięciu dotacji istnienie takich klinik staje się zagrożone. Organizacja wysyła swoich przedstawicieli do szkół na lekcje o seksualności i przenika do krajowych organizacji (np. Girl Scouts), aby wpływać na jak najmłodsze dzieci. Istotne jest również, że w USA nie istnieje wiarygodny system zgłaszania powikłań czy śmierci poaborcyjnych, gdyż jest on zależny od dobrej woli aborterów, w których interesie jest ukrywanie przypadków powikłań i śmierci. Do wszelkich komisji zajmujących się aborcją na szczeblu krajowym (ustanawianych jako bezstronne) przenikają aborterzy, którzy kontrolują informacje podawane do wiadomości publicznej. Wszyscy członkowie szeroko rozumianego lobby aborcyjnego (producenci, aktywiści, kierownicy klinik, wolontariusze) mają miejsca pracy i pensje, praktycznie dotowane z pieniędzy podatników. Podobnego rozwoju sytuacji należałoby się spodziewać w Polsce po uchwaleniu feministycznego projektu ustawy.

Aborcja i antykoncepcja bez ograniczeń: powstanie klinik aborcyjnych

Projekt ten wprowadziłby aborcję na żądanie do 12 tygodnia i bez ingerencji lekarza czy nawet jego nadzoru, co mogłoby skutkować otwarciem zupełnie nieregulowanych „poradni” (klinik aborcyjnych), dotowanych z pieniędzy podatników, posiadających kontrakty z NFZ na aborcję farmakologiczną  i dokonujących aborcji przy użyciu aspiratorów. Choć może się to wydawać szokujące i nierealne, w USA feministki prowadzą właśnie takie kliniki aborcyjne. Zresztą robiły to nawet przed legalizacją aborcji w 1973, same szkoląc się w technikach aborcyjnych. Według tego projektu feministek aborcja po 12 tyg. mogłaby być dokonywana „pod nadzorem lekarskim”, co w praktyce mogłoby oznaczać lekarza na telefon lub w ramach telemedycyny i aborcję wykonywaną przez paramedyka. Tak czy inaczej, projekt ten legalizowałby dokonywanie aborcji przez personel nielekarski w trakcie 9 miesięcy ciąży.

Przyjmowanie czasowych progów legalności aborcji na okres 12 tygodni (dla wszystkich kobiet), 18 tygodni (czyn zabroniony), 24 tygodni (w przypadku upośledzenia lub choroby płodu) i dla ratowania zdrowia i życia bez ograniczeń nie ma żadnych podstaw medycznych. Poza tym władza nie miałaby żadnych sposobów kontroli czy ustalane granice są utrzymywane przez aborterów w szpitalach, a tym bardziej w klinikach czy poradniach, skoro każdy mógłby jej dokonywać. Feministki w USA od dawna szkolą kobiety (dając im dokładne instrukcje), w jaki sposób wymusić aborcję udając u psychologa i psychiatry afektywną chorobę dwubiegunową, grozić popełnieniem samobójstwa, udawać gwałt, kłamać w sprawie przyjętych lekarstw powodujących deformację płodu. Można założyć, że środowisko aborcyjne w Polsce mogłoby zbudować siatkę współpracowników – psychologów i psychiatrów, a może nawet w policji, która zapewniłaby im skuteczną operatywność w ramach wyjątków aborcyjnych.

Kontrola informacji i nieletni

Nieprzypadkowo feministyczny projekt ustawy stara się wprowadzić kontrolę nad informacją dotyczącą antykoncepcji i aborcji. Jego uchwalenie zapewniłoby szerokie wejście do szkół trenerów i edukatorów seksualnych do nauczania obowiązkowego od pierwszej klasy przedmiotu wiedza o seksualności człowieka. Należy założyć, że najlepiej wykwalifikowane do jego uczenia byłyby feministki i absolwenci studiów genderowych. Co więcej, istotne jest również, że informacje dla kobiet dotyczące aborcji po 12 tygodniu miałyby być dostarczane wyłącznie przez aborterów (art. 9, 9). Zaś organizacje pozarządowe (prawdopodobnie Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, Towarzystwo Rozwoju Rodziny) miałyby wyręczyć organy państwowe w szkoleniu społeczeństwa w zakresie reprodukcji. Organy państwowe zapewne z chęcią z tej propozycji by skorzystały.

W przypadku nieletnich, ustawa wprowadziłaby instytucję tzw. legal bypass (poprzez zwrócenie się do sądu opiekuńczego), który umożliwiłby im uzyskanie zgody na aborcję de facto bez zgody i wiedzy rodziców. Mechanizm ten powstał w USA dla teoretycznych przypadków, w których dziewczyna nie może powiedzieć o ciąży rodzicom z uwagi na zagrożenie zdrowia lub życia (np. gdy została zgwałcona przez ojca). Przypadki takie są rzadkie, a mechanizm służy jako fortel do uzyskania aborcji dla wszystkich nieletnich,  gdyż klinika aborcyjna może współpracować z konkretnym sędzią, który wyda taką zgodę.

Oprócz tego ustawa dawałaby nieletnim prawo do darmowej antykoncepcji (również wyjątkowo niebezpiecznej postkoitalnej) bez wiedzy rodziców. W praktyce wpuszczenie na rynek masowej antykoncepcji postkoitalnej mogłoby skutkować ukrywaniem przestępstw seksualnych na nieletnich (pedofilia, prostytucja). Podobnie zresztą jak objęcie personelu aborcyjnego tajemnicą „zawodową”, gdyż aborter ani personel medyczny nie mógłby zeznawać (art. 12 , 1). Mechanizm ten na pewno zadowoliłby sutenerów, którzy bez problemów skorzystaliby z aborcji dla (nieletnich) prostytutek na koszt podatników. Takie przypadki zdarzały się w USA w klinikach Planned Parenthood.

Koszt

Według danych podanych w tym projekcie rocznie w Polsce dokonuje się 190 tys. aborcji. Jeśli przyjmiemy obecną cenę aborcji w szpitalu: około 1300 zł, same aborcje kosztowałyby podatników: 247 mln. W projekcie podana suma 25- 50 mln pokazuje, że feministki biorą swoje dane z powietrza. Nie znają rozmiarów tzw. czarnego rynku aborcyjnego (którego nikt nie zna), ani nie wiedzą, ile kosztowałaby swobodna aborcja dla kobiet i nieletnich. Inne oszacowane w ustawie koszta (np. in vitro) także należy włożyć między bajki. W szacunkach pominięto m.in. zupełnie koszty pensji dla nauczycieli wiedzy o seksualności i zatrudnienia dochodzących aborterów do szpitali publicznych. Nie jest prawdą, że ustawa nie ingerowałaby w przedsiębiorstwa, gdyż pociągnęłaby za sobą rozwój klinik aborcyjnych, które – choć zapewne chciałyby działać jako non- profit – de facto byłyby dotowanymi przedsiębiorstwami.

Beneficjenci

Feministyczny projekt otwarcie zapewnia pracę organizacjom pozarządowym (np. feministycznym) z obszaru praw reprodukcyjnych. Nie trudno się domyślić, że projekt zapewniłby pracę wielu kobietom z tzw. ruchu praw kobiet i feministkom. Etaty za pieniądze podatników mogłyby zapewne dostać dziewczyny z Pontonu, studentki studiów podyplomowych (gender mainstreaming, gender, itp.), psycholożki i pedagożki współpracujące z Federacją i Towarzystwem Rozwoju Rodziny (TRR), które według ustawy miałyby prowadzić poradnictwo. Nie da się również pominąć faktu, że otwarłby szeroko rynek firmom farmaceutycznym (tabletka aborcyjna, antykoncepcja postkoitalna, której producentem jest np. Gedeon Richter, który przyznał dotacje Federacji) i organizacjom, które zajmują się jej promocją i sprzedażą. Na ustawie zyskaliby również producenci aparatury aborcyjnej, np. producent aspiratorów Ipas (kolejny dawca pieniędzy dla Federacji). Na dotowanej aborcji i antykoncepcji zyskają również prostytutki, pedofile i sutenerzy.

Skutki społeczne

Dla społeczeństwa polskiego projekt ten przynosi druzgocące skutki. Jest to projekt nieludzki z punktu widzenia nienarodzonych dzieci- co oczywiste. Jest tak również z punktu widzenia kobiet, gdyż aborcja jest zawsze traumatyczna. Autorzy ustawy wyjaśniają, że embrion nie jest przedmiotem praw, co oznacza, że nie mógłby otrzymać spadku, a pobita czy zabita kobieta w ciąży (i jej rodzina) nie miałaby żadnych praw dochodzenia szkód po utraconym dziecku nienarodzonym. W przypadku in vitro, rodzice nie mieliby żadnych praw do zamrożonych embrionów. Projekt jest też niezwykle niebezpieczny i szkodliwy dla lekarzy, gdyż groziłby im więzieniem za błędne diagnozy i porody dzieci niepełnosprawnych. Ustawa pozbawiłaby rodziców wiedzy i kontroli nad rozwojem seksualnym ich dzieci. A ojców poczętych dzieci wszelkich praw do dziecka (dyskryminacja). Wykształciłaby u młodzieży postawy tzw. uprawiania seksu (bez ponoszenia konsekwencji) i traktowania aborcji jako „świadczenia zdrowotnego”. Ponadto potencjalnie chroniłaby przestępców seksualnych, w tym pedofilów i sutenerów.

Lobby aborcyjne nie śpi. Warto więc poważniej zastanowić się nad ich celami, gdyż mogą być wcielane również innymi drogami (Palikot już ją próbuje) . Żadna z polskich ustaw nie definiuje praw reprodukcyjnych, żadna nie traktuje aborcji jako swobodnego świadczenia zdrowotnego. I oby tak pozostało. Lobby aborcyjne jest jak Goliat – jednym, potężnym ciosem, który mógłby je znacznie odepchnąć byłoby wprowadzenie całkowitego zakazu aborcji.

Natalia Dueholm

www.za-zyciem.pl

Margaret Sanger była feministką, do tego absolutnie zafascynowaną ruchem eugenicznym, stąd można ją uznać za przedstawicielkę feminizmu eugenicznego. Jej przykład uczy nas wiele nie tylko na temat samego feminizmu, ale wyjawia prawdziwe siły i motywację, ukryte pod hasłami praw kobiet, planowania rodziny, kontroli populacji czy pomocy Afryce w ramach tzw. walki z biedą. Jest również ostrzeżeniem, ile może dokonać jedna kobieta, zwłaszcza obdarzona pewnym urokiem osobistym i dużą determinacją, mająca wokół siebie garstkę usłużnych mężczyzn (niekoniecznie kochanków).

Dokonania Sanger

Sanger (1879-1966) ma na swoim koncie wiele dokonań. Doprowadziła do legalizacji antykoncepcji w USA (dzięki prawnikowi- kochankowi) i stworzyła pierwszą klinikę, w której udzielano porad dotyczących tzw. kontroli urodzeń. To na bazie jej organizacji American Birth Control League (Amerykańska Liga Kontroli Urodzeń) powstała istniejąca do dziś w USA sieć klinik aborcyjno- antykoncepcyjnych: Planned Parenthood Federation of America (Amerykańska Federacja Planowanego Rodzicielstwa: PP). Powołała również do życia organizację międzynarodową: International Planned Parenthood Federation (IPPF: Międzynarodowa Federacja Planowanego Rodzicielstwa), ale o niej później. To dzięki jej wsparciu Gregory Pincus stworzył w latach 60.-tych pierwszą pigułkę antykoncepcyjną (enovid) ze szczególnie dużą dawką hormonów, rozsławioną na cały świat podczas międzynarodowej konferencji w Tokio. Badania nad nią były możliwe dzięki staraniom Sanger, która zabezpieczyła dla niego pieniądze z PP, a także dodatkowe fundusze z innych źródeł. Pigułka ta była testowana w latach 60-tych na masową skalę w Portoryko (kraju pod zwierzchnictwem USA), Haiti i Meksyku, o czym niewiele się mówi. W książce Portorykanki, proaborcyjnej feministki Irene Vilar „Impossible Motherhood, Testimony of an Abortion Addict” (Niemożliwe macierzyństwo: Świadectwo uzależnionej od aborcji”) czytamy: „od 1955 do 1969 r. Portoryko było laboratorium amerykańskiego rządu, testującym kobiecą antykoncepcję w formie pigułek ze szczególnie wysokimi dawkami hormonów, które wywoływały niebezpieczne skutki uboczne, łącznie z niepłodnością”. Chodziło o ubogie kobiety z mieszkań komunalnych, które nie wiedziały, że biorą udział w testowaniu tabletek. Vilar pisze również o tym, że Portoryko było krajem z najwyższym wskaźnikiem sterylizacji na świecie (oczywiście w dużym stopniu przymusowej lub wymuszanej). „Do roku 1974 wysterylizowano tam 37% kobiet w wieku rozrodczym”- pisze Vilar. Zresztą należy dodać, że sterylizacja odbywała się na zamówienie „kolonizatora”, walczącego z tamtejszym przeludnieniem i problemami ekonomicznymi, posługującym się przy tym hasłami eugenicznymi. Program ten realizowała lokalna organizacja planowania rodziny, bardzo silnie dotowana dolarami z Waszyngtonu, przy wsparciu IPPF. Tak wyglądają w praktyce działania fanatycznych feministek pokroju Sanger, pociągające za sobą miliony ofiar, których w ogóle nie ujmuje się w kolorowym obrazku przedstawiającym cudowny lek na każde zło: pigułkę antykoncepcyjną.

Zawód: feministyczna manipulatorka

Wracając jednak do samej Sanger. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że takie kobiety jak ona są często sprytnymi manipulatorkami, dążącymi do osiągnięcia chłodno skalkulowanych celów. Sanger sama powiedziała o sobie, że trudno będzie napisać jej biografię, gdyż rzadko wyjawiała co naprawdę czuła lub w co wierzyła. Dla przykładu: za namową jednego z kochanków postanowiła nie wypowiadać się więcej ze zrozumieniem na temat o aborcji, aby nie psuć sobie wizerunku. Aby zyskać sympatię ludzi przed swoim procesem, za namową innego przyjaciela sfotografowała się w kobiecym stroju wraz z dziećmi, a nie solo w czarnym stroju anarchistów, tak jak sama chciała. Sanger była typową feministką, z typowymi poglądami, która w typowy sposób zbudowała swoją karierę. Warto to zestawić z poglądem, wedle którego zawodowe feministki to szczere bojowniczki na rzecz kobiet. Aby zrobić taką karierę, trzeba oczywiście poświęcić rodzinę, ale w przypadku feministek trudno powiedzieć, że rzeczywiście się ją zawsze poświęca, gdyż dla wielu z nich nie ma ona większego znaczenia. Sanger nie wychowała swoich dzieci, gdyż była zbyt zajęta swoimi sprawami, głównie licznymi podróżami. Przez długie miesiące podróżowała po świecie w poszukiwaniu wszelkich możliwych środków antykoncepcyjnych. Zwiedzała przy okazji szpitale w Rosji, gdzie chciała poznać ich doskonałe metody dokonywania aborcji. W swojej „Autobiografii” (napisanej na zamówienie) napisała, że słyszała, że w Rosji (stalinowskiej- SIC) są dobre techniki aborcyjne i dużo wolności dla kobiet. Nic dziwnego, że jej pierwsze małżeństwo musiało się rozpaść, nie tylko z powodu jej nieobecności, ale także wielu zdrad małżeńskich (do jej kochanków należał m.in. eugenik i pisarz H. G. Wells). Własna rodzina ani dzieci nie miały dla niej znaczenia, za to rodzina wielodzietna była celem jej ataków. Co ciekawe, Sanger urodziła się jako piąte dziecko, jednak uważała, że zbrodnią jest posiadanie więcej niż dwójki (sama miała trójkę, jej córka zmarła w dzieciństwie).

Wojująca antyklerykałka

Oprócz wstrętu do rodzin wielodzietnych cechowała ją nienawiść do Kościoła katolickiego. W telewizyjnym wywiadzie przyznała, że brak akceptacji antykoncepcji przez Kościół wynika z chęci posiadania jak największej liczby katolików na świecie. Otwarcie krytykowała encyklikę Piusa XI dotyczącą antykoncepcji „Casti Cannubi” (1930), a w prywatnym liście napisała, że Kościół katolicki jest dużo bardziej destruktywną siłą niż partie faszystowska i nazistowska razem wzięte. Aby wypełnić jakoś duchową pustkę, Sanger zapisała się do Różokrzyżowców, analizowała sny (często miała koszmary o wężach i kurach z odrąbanymi głowami), zajmowała się numerologią i astrologią, a także brała udział w seansach spirytystycznych, podczas których chciała nawiązać kontakt ze zmarłą w dzieciństwie córką. Jak na rasową feministkę przystało, Margaret nie była zainteresowana zarabianiem na życie – jak sama napisała w jednej ze swoich „Autobiografii”. Dużo wygodniejsze było wydanie się za mąż za bogatego sponsora. Sanger poślubiła z rozsądku Noah Slee, którego miliony szybko znalazły użytek. Był on prezesem bardzo dobrze prosperującej firmy Three- in-One Oil Company i w momencie ślubu posiadał 8 milionów dol. To on finansował działanie otwartej przez nią kliniki, międzynarodową konferencję, a także pomagał jej w zorganizowaniu produkcji antykoncepcji (o czym taktycznie megalomanka Sanger milczy w „autobiografiach”, aby sobie przypisać wszystkie dokonania) . Slee podpisał z Sanger specjalny kontrakt przedmałżeński, który czynił z małżeństwa całkowicie wolny związek (Sanger mieszkała osobno, wymagała od męża dzwonienia na wspólny posiłek, itp.).

Kobiecy altruizm i filantropia

Być może bardzo młoda Sanger rzeczywiście współczuła kobietom, które rodziły wiele dzieci w marnych warunkach, jednak dość szybko pozbyła się sentymentów. Tkwienie po stronie biednych jest dużo mniej zabawne niż życie w luksusie. Choć Sanger próbowała stworzyć wizerunek altruistki walczącej o prawa kobiet, już w młodości nie chciała pracować charytatywnie, tj. poświęcać się dla dobra innych. Za czasów działalności w Partii Socjalistycznej prosiła o podwyżkę, której jej odmówiono. Jej zapał do reprezentowania ludzi pracy dość szybko się więc ostygł. W młodości krytykowała w wydawanym przez siebie radykalnym pisemku „Woman Rebel” („Zbuntowana kobieta” z mottem “Bez bogów, bez panów”) J. B. Rockefellera Juniora, a potem uznała, że lepiej współpracować z John D. Rockefellerem i wydawać jego pieniądze na własną walkę. Płaciła sobie pensję za redagowanie „Birth Control Review” i jeździła z płatnymi odczytami dotyczącymi antykoncepcji. Najpierw wystarczało jej zarabianie na nich 50 dol. i zwrot kosztów podróży, w wieku 42 lat kazała sobie płacić od 150 do 1000 dol. Była osobą niezwykle próżną, przewrażliwioną na swoim punkcie. Zamawiała własne portrety, organizowała na swoją część pożegnalne i powitalne przyjęcia, na które kupowało się bilety, a swoje „autobiografie” wysyłała żonom gubernatorów. Opłacała także niezwykle słono swojego osobistego sekretarza (1000 dol. na miesiąc), aby załatwił jej Pokojową Nagrodę Nobla. Niestety dla niej, nic z tego nie wyszło. Trzeba zrozumieć, że Sanger szybko przyzwyczaiła się do luksusu. Posmakowała podróżowania i nocowania w luksusowych hotelach (na koszt Slee), robienia zakupów w paryskich butikach, spotykania się z ciekawymi ludźmi z wyższych sfer, odwiedzania kurortów i zabawiania się z kochankami. Trudno pozostać lewicową idealistką, skoro uwielbia się kawior i szampana oraz posiada trzy rezydencje. Wielbicielki Sanger widzące w niej bojowniczkę o prawa kobiet powinny wiedzieć, że spadek po Slee w wysokości 5 milionów wydała na siebie, nic nie pozostawiając ani dzieciom, ani kobietom. Tak wygląda charytatywna działalność niektórych feministek i ich wrażliwość na kobiecą niedolę.

Antykoncepcja- lek na każde zło

Trzeba więc szczerze napisać, że zainteresowanie Sanger antykoncepcją wynikało z osobistych pobudek. Sanger miała kilku kochanków jednocześnie, a nie miała zamiaru rodzić dzieci. Trudno jednak sprzedać antykoncepcję i aborcję społeczeństwu argumentując, że chce się ich dla siebie (podobnie dziś najbardziej fanatycznymi lobbystkami aborcyjnymi są kobiety, które aborcje mają za sobą). Pomimo, że była ona dla niej oczywiście wyzwoleniem od „biologicznego zniewolenia”, Sanger znalazła lepsze metody marketingowe kontroli urodzeń. Potrafiła przedstawić ją jako lekarstwo na każde zło, każdy społeczny problem, biedę i nieszczęście. Sanger nie mówiła już o swoich pomysłach młodej socjalistki walczącej o poprawę praw pracowniczych, budowę domów komunalnych czy redystrybucję bogactwa. Lepszym i łatwiejszym rozwiązaniem okazało się pozbycie biednych. Takie rozwiązanie dużo bardziej podobało się politykom. A jeśli chodzi o redystrybucję pieniędzy w ramach różnych programów, Sanger uważała, że pomaganie biednym jest szkodliwe i powinno się raczej dotować bogatych. Sprzeciwiała się nawet pomocy kobietom ciężarnym i udzielania im pomocy medycznej. Tyle w niej było filantropii i altruizmu. Sanger przeszła na stronę bogatych dzięki awansowi społecznemu (bogaty mąż), a także dlatego, że strasznie potrzebowała pieniędzy amerykańskich milionerów, którzy chętnie inwestowali w realizację jej pomysłów walki z biedą i społecznymi problemami wywołanymi przez biednych i chorych przy pomocy przymusowej antykoncepcji i aborcji.

Feminizm i rasizm eugeniczny

Ekonomiczne uzasadnienia stosowania antykoncepcji i aborcji na skalę międzynarodową przerodziły się w końcu w jej wizję stworzenia nowej rasy. Amerykańscy eugenicy, których pseudobadaniami i ustawami sterylizacyjnymi fascynował się Hitler, przekonali Sanger, że antykoncepcja wyeliminuje choroby, ludzi z defektami, wyludni więzienia i sierocińce.

Według Sanger najbardziej palącym problemem stało się ograniczenie płodności osób niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo przy pomocy przymusowej segregacji, sterylizacji i aborcji. Do ludzi drugiej kategorii zaliczała wspólnie z eugenikami m.in. epileptyków, pacjentów szpitali psychiatrycznych, ludzi głuchych i ślepych (a właściwie mogli być do nich zaliczani ludzie z wadami wzroku czy słuchu). Przed Kongresem tłumaczyła, że wielki kryzys nie zostanie zakończony, jeśli nie powstrzyma się napływu odbiorców zasiłków. Co ciekawe z punktu widzenia Polaków, Sanger popierała wprowadzony zakaz imigrowania dla ludzi chorych i tzw. analfabetów (w rzeczywistości byli to ludzie, którzy nie znali amerykańskiej popkultury i słabo wypadali na opartych na niej testach na inteligencję). Według Sanger byłoby to złe dla rasy, gdyż taka imigracja produkowałaby „ludzkie chwasty”, trzy generacje ludzi na garnuszku podatników. Eugeniczne poglądy Sanger nie są szeroko znane nawet w USA, choć są bezsporne. W skład założonej przez nią w 1922 r. organizacji American Birth Control League (głównie do zbierania funduszy na jej działalność) wchodziło wielu eugeników. Kwietniowy numer z 1933 r. „Birth Control Review” w całości poświecony był sterylizacji. Zawierał on nawet tekst prof. Ernesta Rüdina (przetłumaczony z niemieckiego), nagrodzonego medalami przez Hitlera za swój wkład w tworzenie czystej rasy. Z Sanger współpracował również rasista i eugenik Lothrop Stoddard, którego książka „The Rising Tide of Color Against White World Supremacy” („Wzbierająca fala kolorowych przeciwko światowej dominacji białych”) była promowana  na łamach jej pisma. W 1921 r. w artykule „The eugenic value of birth control propaganda” Sanger pisała, że „eugeniczna i cywilizacyjna wartość Kontroli Urodzeń (w oryginale wielką literą) staje się jasna dla oświeconych i inteligentnych”. Marzenia Sanger o superrasie początkowo miały być realizowane metodami pokojowymi: przekupywaniem „niewłaściwych” do poddania się sterylizacji (prezenty lub gratyfikacje finansowe) i edukowaniem ich, że ograniczenie liczby dzieci oznacza podwyższenie standardu życia. Szybko zdała sobie jednak sprawę, że konieczne będzie stosowanie przymusu.

Amerykańska pomoc, kontrola populacji: IPPF

Wizja Sanger nie dotyczyła oczywiście wyłącznie społeczeństwa amerykańskiego, ale odnosiła się do całego świata. “New York Daily News” nazwał ją bardzo słusznie “kapłanką antykoncepcyjnego kultu”. Sanger była główną siłą stojącą za stworzeniem w 1952 r. organizacji o zasięgu międzynarodowym: IPPF, finansowaną przez eugeników w celu uzyskania kontroli ludności na świecie. Jak dowiadujemy się z filmu „Maafa21” w 1974 r. amerykański rząd wydał dokument „Implications of Worldwide Population Growth for U.S Security and Overseas Interest” („Implikacje wzrostu ludności świata dla bezpieczeństwa i interesów USA”),

Dokument w całości znajduje się tutaj (ma 123 strony): http://www.lifesitenews.com/waronfamily/nssm200/nssm200.pdf

podpisany przez sekretarza stanu H. Kissingera, wyjaśniający przyczynę konieczności kontroli ludności krajów trzeciego świata. Jak tłumaczą autorzy filmu, chodziło o amerykański dostęp do złóż naturalnych, a przede wszystkim minerałów i metali. Dokument stwierdzał również, że nie da się osiągnąć kontroli ludności bez zastosowania aborcji. W raporcie zidentyfikowano organizacje pozarządowe do realizacji amerykańskiej polityki, finansowane z pieniędzy podatnika. Wśród nich znalazły się organizacje zajmujące się po dziś dzień tzw. zdrowiem reprodukcyjnym: Pathfinder Fund, Population Council oraz IPPF (wszystkie założone przez bardzo bogatych Amerykanów, co z punktu widzenia feministek powinno być raczej podejrzane). Jak napisała w 1979 r. Drogin w „Margaret Sanger, Father of Modern Society”: „pomoc amerykańska jest lokowana na scenie międzynarodowej w krajach rozwijających się według kryterium, jak bardzo dany kraj jest przyjazny IPPF”. Czy tylko w latach 80-tych IPPF realizowała politykę kontroli populacji według wytycznych amerykańskiego rządu? W filmie Maafa21 Brian Clowes z Human Life International wyjaśnia, że w amerykańskim rządowym dokumencie z 1974 r. opisano jedną z taktyk działania polegającą na wstrzymaniu pomocy żywnościowej do danego kraju po katastrofie, jeśli dany kraj nie zaakceptuje amerykańskiego modelu kontroli urodzeń. Jak mówi, stało się tak wiele razy na świecie. Jednym z przykładów była Gujana dotknięta klęską huraganu w 1997 r., która przez 12 lat odmawiała zalegalizowania aborcji i antykoncepcji. Wtedy to World Bank powiedział, że nie udzieli żadnej pomocy, jeśli nie zostanie zalegalizowana aborcja i antykoncepcja. Jak mówi Clowes, sytuacja powtarzała się wielokrotnie w Afryce w przypadku klęski suszy, gdzie USAID (rządowa agenda USA) i ONZ przyznały, że nie udzielą pomocy, jeśli kraje nie zaakceptują antykoncepcji. Z raportu “Abortion for All: How the IPPF Promotes Abortion Around the World” (Aborcja dla każdego: Jak IPPF promuje aborcję na świecie”) dowiadujemy się, że pomimo iż IPPF oficjalnie nie popiera przymusowej sterylizacji i aborcji, popierała taką politykę np. w przypadku komunistycznych Chin. Zajmujący się mitem przeludnienia amerykański Population Research Institute ciągle dokumentuje liczne przypadki przymusowej sterylizacji i aborcji na świecie (m.in. w Chinach, Wietnamie czy Uzbekistanie). Co na to wszystko zajmujący się łamaniem praw człowieka? Co na to feministki? A co na to my, żyjący w katolickim kraju, w którym obowiązuje ustawa aborcyjna dopuszczająca zabijanie nienarodzonych ze względów eugenicznych (kiedy badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu), i w którym z tego samego powodu niedawno przymusowo wysterylizowano kobietę?

International Planned Parenthood Federation (IPPF) powstała formalnie w 1952. Jak pisze faministka L. Gordon w „Woman’s Body, Woman’s Right”: „jej praca skoncentrowała się na kontroli międzynarodowej populacji”. Sanger udało się namówić na jej finansowanie Dorothy Brush (z Brush Foundation), która wcześniej była znana z finansowania prac eugenicznych. Kolejnym fundatorem była rodzina Osbornów, od lat znana z zaangażowania w ruch eugeniczny. Jak dodaje Gordon,  siedzibę IPPF mieszczącą się w Londynie udostępniło za darmo English Eugenics Society (Angielskie Stowarzyszenie Eugeniki). Sanger została honorowym prezesem IPPF wspólnie z Lady Dhanvanthi Rama Rau z Indii. Do organizacji należały początkowo cztery kraje: USA, Wielka Brytania, Szwecja i Holandia. Potem dołączyły Zachodnie Niemcy, Indie, Hongkong, Singapur oraz Japonia jako kraj stowarzyszony. Co roku do organizacji przystępowały kolejne kraje, a już w 1953 powstały regionalne struktury. Do roku 1961 organizacja działała w czterech regionach świata i liczyła 34 kraje. W 1959 r. w struktury IPPF weszło polskie Towarzystwo Świadomego Macierzyństwa (wraz z higienistą Marcinem Kacprzakiem). W momencie kiedy Sanger objęła przywództwo nad IPPF, zaczęła poupadać na zdrowiu, stąd większość decyzji podejmowali przedstawiciele pozostałych trzech krajów założycielskich. Sanger koncentrowała się wtedy na kontroli populacji Indii i Japonii, czyli krajów, których rządy otwarcie popierały taką politykę oraz na organizowaniu międzynarodowych konferencji. IPPF kontynuuje wizję Margaret Sanger do dziś. Obecnie należy do niej w sumie około 150 organizacji z całego świata. Jednym z jej celów jest wprowadzenie legalnej aborcji na całym świecie. Zdecydowana większość finansów IPPF pochodzi z dotacji rządów różnych państw. Do dziś jej akredytowanym członkiem jest Towarzystwo Rozwoju Rodziny (TRR), będące również członkiem Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. Jak pokazują zeznania podatkowe IPPF, w latach 2001- 2008 TRR otrzymało od tej organizacji w sumie w zaokrągleniu 430 tys. dol. Czy wyżej wymienione organizacje znają dobrze IPPF?

Natalia Dueholm

Artykuł ukazał się w „Opcji na Prawo” (X 2011)

Na podstawie:

1. E. Drogin „Margaret Sanger, Father of Modern Society, Cul Publishing, 1979.

2. L. Gordon „Woman’s Body, Woman’s Right”: A Social History of Birth Control in America, Grossman Publishers, 1976.

3. M. Gray “Margaret Sanger, A Biography of the Champion of Birth Control”, Richard Marek Publishing, 1979.

4. Maafa20, Life Dynamics Inc., DVD, 2010.

5. Margaret Sanger, Autobiography, Cooper Square Press, 1999.

6. Margaret Sanger, Woman and the New Race, 1920.

7. Publikacje Sanger: http://www.lifedynamics.com/library/

(Birth Control Review: http://www.lifedynamics.com/library/#birthcontrol

8. Raporty Population Research Institute: http://www.pop.org/     

9. The Selected Papers of Margaret Sanger: Volume I: The Woman Rebel, 1900-1928, University of Illinois Press, 2007.

10. Irene Vilar „Impossible Motherhood, Testimony of an Abortion Addict”, Other Press, Nowy Jork, 2009.

11. Zeznania podatkowe IPPF

Informowaliśmy już, że Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, którą współzakładała wicemarszałek Sejmu Wanda Nowicka zrzesza kilka organizacji. W tej grupie jest też Towarzystwo Rozwoju Rodziny (TRR), które jest oficjalną polską gałęzią największej międzynarodowej organizacji aborcyjnej International Plannned Parenthood. W samych Stanach Zjednoczonych organizacja prowadzi 820 klinik aborcyjnych. Nie przeszkadza jej to jednocześnie posiadać statusu organizacji non-profit.

Z zeznań podatkowych Planned Parenthood wynika, że w latach 2005-2009 organizacja notowała przychód od 55 800 000 do 114 800 000 dolarów rocznie.

“Dzięki kampanii prowadzonej przez TRR w 2002 r. Ministerstwo Zdrowia postanowiło dodać doustne środki antykoncepcyjne do listy środków refundowanych” – czytamy na oficjalnej stronie internetowej International Planned Parenthood Federation.

Kto skorzystał na tej “kampanii”? – Nie da się ukryć, że zarabiają na tym różne amerykańskie firmy, pomimo że polski rynek antykoncepcyjny, np. w porównaniu z chińskim, rosyjskim czy indyjskim, mało dla nich znaczy. Wśród tych firm jest potentat farmaceutyczny Pfizer, który w 2004 r. przekazał Towarzystwu Rozwoju Rodziny (które jest częścią Federy) 43 tys. dolarów “na szkolenie młodych lekarzy w celu poprawy jakości zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego – wyjaśniała w maju 2010 publicystka Natalia Dueholm w tekście opublikowanym w “Najwyższym Czasie”.

Pfizer jest producentem dostępnego w Polsce antykoncepcyjnego zastrzyku domięśniowego Depo-Provera.

W innym tekście Dueholm wskazywała, że TRR organizowała we wrześniu 2010 r. w Polsce “obchody Światowego Dnia Antykoncepcji razem z firmami farmaceutycznymi.”

Światowy aborcyjny gigant Planned Parenthood dość hojnie dotuje swoją polską gałąź. Sprawdziliśmy, jak to wyglądało w konkretnych kwotach na przestrzeni lat 2001-2009.

Rok 2001 – 46 750 USD

Rok 2002 – 69 040 USD

Rok 2003 – 96 275 USD

Rok 2004 – 49 525 USD

Rok 2005 – 31 596 USD

Rok 2006 – 15 475 USD

Rok 2007 – 55 035 USD

Rok 2008 – 70 000 USD

Rok 2009 – 143 250 USD

Rok 2010 – 99 351 USD

W jednym z naszych tekstów na temat związków wicemarszałek Sejmu Wandy Nowickiej z przemysłem aborcyjnym i antykoncepcyjnym pisaliśmy o dziwnym przypadku związanym z notką na jej temat w Wikipedii. Na trzy dni przed pierwszą rozprawą w sprawie Nowicka vs. Najfeld obok biografii obecnej wicemarszałek można było również zapoznać się z listą publikacji Wandy Nowickiej w czasopismach, które wydaje Planned Parenthood. Przed rozprawą “ktoś” wykasował tę listę. Można ją jednak zobaczyć w edycji tego hasła.

Redakcja Rebelya.pl

http://rebelya.pl/post/473/kolejne-dolary-dla-ludzi-wandy

14 grudnia 2011

Zawiadomienie do prokuratora generalnego złożyła zajmująca się obroną życia Fundacja PRO. Sprawę bada obecnie Prokuratura Rejonowa Warszawa-Śródmieście Północ.

– Wdrożone zostało postępowanie sprawdzające. Prokurator zapoznaje się z treścią zawiadomienia – mówi nam rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie Monika Lewandowska.

Ma 30 dni od wpłynięcia zawiadomienia na podjęcie decyzji, czy wszczęte zostanie postępowanie sprawdzające (może to też zlecić policji), czy też nie.  

– Zarzuty są nieprawdziwe. Federacja nigdy nie służyła interesom żadnych firm farmaceutycznych. Wypełniała swoje cele statutowe. Naszą dokumentację badał sąd, a ja sama byłam przez sąd przesłuchiwana – stwierdza Krystyna Kacpura, pełniąca obowiązki szefowej Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny.

Kacpura dodaje również, że nie bardzo wie, na czym miałby polegać lobbing, o którym mowa, a jeśli chodzi o prawo farmaceutyczne, to federacja „miała proces z głównym inspektorem farmaceutycznym i go wygrała”. Przyznała też, że nie chce podejmować się oceny, ale jej zdaniem „Wanda niepotrzebnie składała pozew do sądu”.

Przekazaliśmy prośbę o rozmowę wicemarszałek Wandzie Nowickiej. Nie otrzymaliśmy jednak odpowiedzi.

Ukryte związki

Zanim cała historia nabrała karnego wymiaru, zdołała wywołać polityczną burzę zakończoną wnioskiem o odwołanie Wandy Nowickiej ze stanowiska wicemarszałka Sejmu. Dzień po głosowaniu odnośnie  wyboru wicemarszałków (Nowicka została wybrana w drugim głosowaniu, obowiązującym obyczajem jest, że każdy z klubów ma jednego wicemarszałka) doszło do upublicznienia uzasadnienia wyroku sądu, w sprawie jaką działaczka feministyczna wytoczyła publicystce Joannie Najfeld.

- Kamienują mnie – komentowała te zarzuty Nowicka w wywiadzie dla „Newsweeka”. A w kolejnym numerze tego tygodnika, jego naczelny Wojciech Maziarski stwierdził, że w stosunku do wicemarszałek Sejmu „formułowane są bzdurne zarzuty, że jej fundacja brała dotacje od firm farmaceutycznych”.  „Podczas gdy w rzeczywistości sprawa jest prosta: przedstawiciele prawicy nie mogą znieść obecności przedstawicielki feministycznej lewicy we władzach Sejmu” – puentował Maziarski.

Jak mówi „Uważam Rze” prof. Antoni Kamiński współzałożyciel Transparency International problem jest złożony i wcale nie chodzi w niej o poglądy, niezależnie od tego, jak ocenia się propagowanie aborcji. – Wanda Nowicka została wybrana na fotel wicemarszałka Sejmu znajdując się w istotnym konflikcie interesów. W momencie wyboru szefowała organizacji finansowanej przez interesy gospodarcze – ocenia prof. Kamiński.

Do tego dochodzi stwierdzenie sądu,  że wicemarszałek ukrywała swoje związki z przemysłem antykoncepcyjnym i aborcyjnym.

Na liście płac

Przyczyną procesu Nowicka-Najfeld były słowa wypowiedziane na antenie TVN 24. “Organizacja pani Nowickiej jest częścią międzynarodowego koncernu, największego w ogóle, providerów aborcji i antykoncepcji. Pani po prostu jest na liście płac tego przemysłu” – powiedziała 13 lutego 2009 roku Joanna Najfeld w dyskutując z europosłanką Joanną Senyszyn.

Sugerowała, że aktywiści proaborcyjni są powiązani z koncernami produkującymi środki antykoncepcyjne. Przewodnicząca Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny wytoczyła publicystce sprawę o pomówienie. Sąd 12 września przyznał rację Najfeld. A pisemne uzasadnienie wyroku zawiera szereg informacji, które obciążyły Wandę Nowicką poważnymi zarzutami.

„Z zapisów księgowych wynika, iż Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny otrzymała w okresie od 2004 do 2009 r. od firmy Gedeon Richter kwotę 97 600 zł. a od organizacji IPAS w 2005 r. kwotę 37 003,00 złotych, zaś w 2007 r. w wysokości 138 253,25 zł.” – czytamy w uzasadnieniu, którego obszerne fragmenty opublikował portal Rebelya.pl.

Droga Wando!

Podstawowym pytaniem, jest czy organizacja Wandy Nowickiej i ona sama informowały opinię publiczną o tym, kto finansuje jej działalność. Niestety nie można znaleźć sprawozdania na ten temat na stronie internetowej Federacji, którą prowadzi bardzo aktywną kampanię proaborcyjną. Jak zauważył w „Rzeczpospolitej” Igor Janke, na stronie organizacji znalazła się za to wiadomość, że Wanda Nowicka kandyduje do Sejmu.

„To znaczy, że firma farmaceutyczna produkująca narzędzia do przeprowadzania aborcji pośrednio wspierała nie tylko kampanie proaborcyjne, ale i kandydatkę do Sejmu, która walczyć tam może o zapisy korzystne dla tej firmy” – napisał publicysta.

Dotarliśmy do umowy ze stycznia 2007 r. w sprawie grantu w wysokości 25 tys. dolarów, jaki IPAS przeznaczył dla Federacji. W tytule czytamy, że grant „przeznaczony jest na wspieranie akcji poparcia szybkiego reagowania na zmiany konstytucyjne w Polsce.”

„Droga Wando (…) Celem jest uwrażliwienie polskiego społeczeństwa na zagrożenia związane z obecnymi próbami zmian konstytucji i dodania zapisu o ochronie życia od momentu poczęcia” – pisała do Wandy Nowickiej dyrektor ds. polityki IPAS, Charlotte Hord Smith.

W korespondencji znajdujemy też zapis, że grant obowiązywał od 18 stycznia 2007 do 30 czerwca 2007 r. Gdyby fundusze nie zostały spożytkowane do końca obowiązywania grantu, Fundacja musiałby zwrócić fundusze IPAS, albo na mocy obustronnego porozumienia z tą organizacją, przeznaczyć je na inny projekt.

Ukryć niekorzystne fakty

Poszliśmy tropem, który w uzasadnieniu przedstawił sąd i sprawdziliśmy, jakie relacje łączyły w rzeczywistości wymienione firmy i organizację Wandy Nowickiej oraz czego nie chciała ujawnić wicemarszałek Sejmu.

Gdy chcieliśmy dowiedzieć się, jakie relacje łączą Wandę Nowicką z największą organizacją aborcyjną na świecie Planned Parenthood, natknęliśmy się na ciekawą rzecz. Bezpośrednio przed pierwszą rozprawą w opisanym wyżej procesie, ktoś edytował hasło „Wanda Nowicka” w popularnej encyklopedii internetowej Wikipedia. Zmiany, których dokonał są istotne.

Jeszcze  na trzy dni przed pierwszą rozprawą, którą odbyła się 16 lipca 2007 r obok biografii działaczki proaborcyjnej można było przejrzeć tam listę jej publikacji w oficjalnych periodykach Planned Parenthood. Na dzień przez rozprawą lista zniknęła. Ale można ją jeszcze odtworzyć w historii edycji tego hasła.

Jak działa światopoglądowa lewica

Przy tej okazji przejrzeliśmy też niektóre oficjalne publikacje amerykańskiej organizacji, która rocznie osiąga dochód kilkudziesięciu milionów dolarów. Znaleźliśmy w nich strategię, jaką centrala doradza organizacjom wchodzącym w jej skład.  W tym organizacji, której od 1992 r. liderką była Wanda Nowicka (zrezygnowała z szefowania Federacji dopiero wtedy, gdy część posłów zaczęła domagać się jej odwołania, a na horyzoncie pojawiły się zarzuty natury kryminalnej).

Federacja skupia w sobie kilka organizacji członkowskich. Jedną z nich jest Towarzystwo Rozwoju Rodziny, które jest oficjalną polską gałęzią największej aborcyjnej organizacji na świecie International Planned Parenthood Federation.

“Stowarzyszenia na Rzecz Planowania Rodziny powinny działać aż do samej granicy tego, co jest legalne, a czasem nawet poza nią, kiedy prawo jest niesprecyzowane, albo nie współgra z opinią publiczną” – czytamy w oficjalnym dokumencie organizacji z 1979 roku.

W dokumencie opracowanym 6 lat później czytamy: “Organizacje członkowskie nie powinny używać braku prawa, albo obowiązywania nieprzychylnego prawa jako wymówki do braku działania: działanie poza prawem nawet łamanie prawa, jest częścią procesu stymulowania zmian”.

Znikają sporne materiały

Sąd wyraźnie podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że “firma Gedeon Richter jest producentem tabletek antykoncepcyjnych „Escapelle”, które zażyte w ciągu 72 godzin po stosunku płciowym zapobiegają zajściu w ciążę. Za pieniądze przekazane przez ww. firmę została wydrukowana przez Federację broszura informacyjna dotycząca tego środka”.

Chcieliśmy przejrzeć wymienioną przez sąd broszurę. Chodzi o materiał „Antykoncepcja po stosunku” z 2008 r. Na stronie internetowej Federacji znaleźliśmy jedynie tekst ulotki. Nie pada w niej nazwa żadnego środka antykoncepcyjnego. Podczas gdy sąd wyraźnie stwierdził, że “nazwa środka była wielokrotnie przywoływana w broszurze”.

Odszukaliśmy broszurę w formie papierowej, którą wydrukowała i kolportowała Federacja. Okazało się, że w kilku stronicowym materiale nazwa „Escapelle” pada aż 11 razy. Dowiedzieliśmy się, że oryginalna ulotka w formie dokumentu Pdf znajdowała się pierwotnie na stronie organizacji. W trakcie trwania procesu została jednak usunięta. Pozostał jedynie sam tekst z wyciętą nazwą “Escapelle”.

W broszurze czytamy m.in., że „niektóre inne pigułki antykoncepcyjne zwykle stosowane przez 21 dni cyklu miesiączkowego, mogą być stosowane w antykoncepcji doraźnej”. Jakie na przykład? Tego z materiału organizacji nie można się dowiedzieć. Mimo, że w 2008 r. na polskim rynku były dostępne dwa takie środki, to w broszurze widnieje tylko jeden, „flagowy” produkt firmy Gedeon Richter.

Kontynuacja kłopotów z 2007 r.

Obecne zamieszanie i wątpliwości wokół Federacji i Wandy Nowickiej zaczęły się w 2007 r, gdy nadzór farmaceutyczny zajął organizacją pod kątem promowania przez nią określonych środków farmaceutycznych.  Jest to właśnie ta sprawa, o której mówiła Krystyna Kacpura.

W sierpniu 2008 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny uznał, że Federacja w sposób niezgodny z prawem reklamowała kilka środków antycypacyjnych, w tym „Escapelle” i „Postinor Duo” produkowanych przez Gedeon Richter.

GIF zakazał dalszej ich reklamy. W październiku podtrzymał swoją decyzję. Następnie sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 3 marca 2009 roku WSA zgodził się z tym, co ustalił GIF, czyli że Federacja dopuszczała się niezgodnej z prawem reklamy. – Sąd uchylił decyzję GIF ze względów formalnych, nie kwestionując wniosków i argumentacji. Brakował ulotki, która powinna być dołączona do akt, a wydruki ze stron internetowych nie przedstawiały wszystkich środków wymienionych w decyzji nadzoru farmaceutycznego  – tłumaczy „Uważam Rze” mec. Piotr Kwiecień, pełnomocnik Joanny Najfeld.

Zapytaliśmy nadzór farmaceutyczny o finał sprawy Federacji. Dlaczego mimo istotnych dowodów Federacja nie poniosła żadnych konsekwencji? A GIF nie uzupełnił swojego materiału i nie kontynuował sprawy?

W odpowiedzi, Departament Prawny Głównego Inspektora Farmaceutycznego  tłumaczy nam, dlaczego nie kontynuował sprawy.

GIF twierdzi, że skład orzekający Najwyższego Sądu Administracyjnego przyjął w tym wypadku pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 2 października 2007 r, że „podstawowym wyznacznikiem reklamy jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupowania towaru, ale również intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany”.

Dalej w odpowiedzi GIF czytamy, że „aby przekaz o produkcie leczniczym uznać za reklamę konieczne jest stwierdzenie przesłanek wskazujących, że oczekiwanym rezultatem tej działalności ma być zwiększenie liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych”.

Ważna sprawa, bo chodzi o młodzież i dzieci

Wobec tego postawiliśmy nadzorowi farmaceutycznemu kolejne pytania, m.in. w jaki sposób  sprawdził intencję zarówno pracowników Federacji, tworzących sporne materiały, pracowników firmy Gedeon Richter, którzy z nimi współpracowali oraz w końcu odbiorców takich materiałów jak opisywana wyżej broszura Antykoncepcja po stosunku”.

„W toku prowadzonego postępowania Główny Inspektor Farmaceutyczny nie przesłuchał świadków ani strony”- napisał nam w odpowiedzi Departament Prawny Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

Dlaczego tak ważna jest przejrzystość działania Wandy Nowickiej i jej organizacji? Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie Nowicka vs. Najfeld ocenił, że „społecznie uzasadniony interes wymaga, aby opinia publiczna miała dostęp do informacji o źródłach finansowania organizacji pozarządowych zajmujących się interesującą dla szerokich warstw społecznych i budzącą dyskusję i spory tematyką”.

„Jest to szczególnie istotne w świetle dyskusji nad modelem prowadzenia edukacji w więc przekazywania osobom młodym, niepełnie ukształtowanym i z reguły nie mającym niezbędnego doświadczenia życiowego oraz krytycyzmu niezbędnego do oceny przekazywanych im informacji” – czytamy w dokumencie.

Sąd podkreślił jeszcze jedną rzecz: „Wypowiedź Joanny Najfeld była o tyle uzasadniona, że krytykowała model edukacji seksualnej, wskazując na zagrożenia płynące z faktu powiązania osób przekazujących wiedzę z podmiotami dla których adresaci tej wiedzy są potencjalnymi klientami”.

Z czasem doszedł jeszcze wybór Wandy Nowickiej na wicemarszałek Sejmu. To dodatkowy argument za tym, byśmy poznali kulisy jej działania. Zarówno te, które chętnie eksponuje, jak i te, którymi nie chce się specjalnie chwalić.

Mariusz Majewski

Uważam Rze, 4 grudnia 2011

Na mocy tego dokumentu z 2007 roku producent sprzętu do wykonywania aborcji IPAS przekazał Federacji kierowanej wówczas przez obecną marszałek Sejmu 25 tys. dolarów.

“Droga Wando (…) Celem jest uwrażliwienie polskiego społeczeństwa na zagrożenia związane z obecnymi próbami zmian konstytucji i dodania zapisu o ochronie życia od momentu poczęcia” – pisała do Wandy Nowickiej dyrektor ds. polityki IPAS, Charlotte Hord Smith.

W korespondencji znajdujemy też zapis, że grant obowiązywał od 18 stycznia 2007 do 30 czerwca 2007 r. Gdyby fundusze nie zostały spożytkowane do końca obowiązywania grantu, Fundacja musiałby zwrócić fundusze IPAS, albo na mocy obustronnego porozumienia z tą organizacją, przeznaczyć je na inny projekt.

Przypomnijmy, że “z zapisów księgowych wynika, iż Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny otrzymała w okresie od 2004 do 2009 roku od firmy Gedeon Richter kwotę 97 600 zł. a od organizacji IPAS w 2005 r. kwotę 37 003,00 złotych, zaś w 2007 r. w wysokości 138 253,25 zł.” – czytamy w uzasadnieniu, którego obszerne fragmenty opublikował portal Rebelya.pl.

Cel – zmiana prawa

Kolejnym istotnym tropem w ujawnieniu rzeczywistych celów działań Wandy Nowickiej jako szefowej Federacji jest scharakteryzowanie i pokazanie roli w jakiej występowała w Sejmie, zanim została wybrana posłem i wicemarszałkiem z listy Ruchu Palikota.

We fragmencie, w którym sąd opisuje zeznania Wandy Nowickiej w trakcie jednej z rozpraw czytamy: “Organizacja działa na rzecz prawa kobiet do legalnej aborcji, pełnej dostępności środków antykoncepcyjnych oraz edukacji seksualnej. Obecnie istniejący w tym zakresie stan prawny w Polsce nie jest zadowalający dla Federacji i dąży ona do zmian legislacyjnych”.

Analizując, kto skorzysta na tych zmianach dojdziemy do firm, które jak wynika z ustaleń sądu, łożą pieniądze na działalność Federacji. Organizacja ta z kolei przez lata wypłacała pensję obecnemu wicemarszałkowi.

Wanda Nowicka podejmowała działania na rzecz zmiany prawa i upowszechniania w Polsce środków “antykoncepcji po” adresując swoje działania wprost do odpowiednich resortów. Np. 2 czerwca 2007 roku “Życie Warszawy” informowało, że Wanda Nowicka w imieniu Federacji domagała się, “aby zobowiązać Ministerstwo Zdrowia do wyposażenia personelu medycznego na koloniach w antykoncepcję po stosunku”.

Dwa dni później obecna wicemarszałek Sejmu napisała we wpisie na blogu, że apelowała w tej sprawie również do Ministerstwa Edukacji Narodowej. Zwróciliśmy się zarówno do Ministerstwa Zdrowia jak i do MEN z prośbą o udostępnienie korespondencji jaką z urzędami prowadziła dzisiejsza marszałek Sejmu. Niestety nie otrzymaliśmy w tej sprawie odpowiedzi.

Pytanie o ewentualną wdzięczność

Na stronie internetowej Federacji, która prowadzi bardzo aktywną kampanię proaborcyjną nie można znaleźć informacji o sprawozdaniu finansowym z działania organizacji. Ale, jak zauważył w “Rzeczpospolitej” Igor Janke, znalazła się tam wiadomość że Wanda Nowicka kandyduje do Sejmu.

“To znaczy, że firma farmaceutyczna produkująca narzędzia do przeprowadzania aborcji pośrednio wspierała nie tylko kampanie proaborcyjne, ale i kandydatkę do Sejmu, która walczyć tam może o zapisy korzystne dla tej firmy” – napisał publicysta.

Tym samym tropem poszła blogerka Kataryna pytając, “czy Nowicka już jako posłanka i wicemarszałek Sejmu, odwdzięczy się firmie, która finansowała działalność jej organizacji lobbując na przykład za refundacją środków wczesnoporonnych produkowanych przez byłego sponsora?”

- Rynek farmaceutyczny to miliardy złotych, refundacja antykoncepcji, czy farmakologicznej aborcji to gigantyczne pieniądze, firma, która upchnie swoje produkty na liście leków refundowanych zarobi krocie – tłumaczyła blogerka.

Chcieliśmy zapytać o te wątpliwości wicemarszałek Sejmu, przekazaliśmy prośbę o rozmowę do jej kancelarii, ale nie doczekaliśmy się odpowiedzi.

Co kryją akta GIF

Pisaliśmy już, że obecne kłopoty Federacji i samej Wandy Nowickiej zaczęły się w 2007 roku Nadzór farmaceutyczny zajął się organizacją pod kątem promowania przez nią określonych środków farmaceutycznych.

Jak już informowaliśmy, w sierpniu 2008 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny uznał, że Federacja w sposób niezgodny z prawem reklamowała kilka środków antycypacyjnych, w tym “Escapelle” i “Postinor Duo” produkowanych przez Gedeon Richter. Organizacja odwołała się jednak od tego orzeczenia.

- Sąd uchylił decyzję GIF ze względów formalnych, nie kwestionując wniosków i argumentacji. Brakował ulotki, która powinna być dołączona do akt, a wydruki ze stron internetowych nie przedstawiały wszystkich środków wymienionych w decyzji nadzoru farmaceutycznego – tłumaczy portalowi Rebelya.pl mec. Piotr Kwiecień, pełnomocnik Joanny Najfeld.

Zapytaliśmy nadzór farmaceutyczny o finał sprawy Federacji. Dlaczego mimo istotnych dowodów Federacja nie poniosła żadnych konsekwencji, a GIF nie uzupełnił swojego materiału i nie kontynuował sprawy.

W odpowiedzi otrzymanej z Departamentu Prawnego GIF czytamy, że skład orzekający Najwyższego Sądu Administracyjnego przyjął w tym wypadku pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 2 października 2007 r, że “podstawowym wyznacznikiem reklamy jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupowania towaru, ale również intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany”.

Dalej w odpowiedzi GIF czytamy, że “aby przekaz o produkcie leczniczym uznać za reklamę konieczne jest stwierdzenie przesłanek wskazujących, że oczekiwanym rezultatem tej działalności ma być zwiększenie liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych”.

Postawiliśmy nadzorowi farmaceutycznemu kolejne pytania niejako automatycznie nasuwające się w związku z otrzymaną odpowiedzią. Zapytaliśmy m.in. o to, w jaki sposób sprawdził intencję zarówno pracowników Federacji, tworzących sporne materiały, pracowników firmy Gedeon Richter, którzy z nimi współpracowali oraz w końcu odbiorców takich materiałów jak opisywana wyżej broszura Antykoncepcja po stosunku”.

“W toku prowadzonego postępowania Główny Inspektor Farmaceutyczny nie przesłuchał świadków ani strony” – odpowiedział Departament Prawny GIF. Ponadto nadzór farmaceutyczny dwukrotnie podkreślił, że w toku całej sprawy ze strony Federacji zniknęły materiały będące przedmiotem sporu. Czy to wystarczający powód, aby zakończyć sprawę? Aby rozwiać wątpliwości związane z działaniem GIF w sprawie Federacji złożyliśmy wniosek o wgląd do akt opisywanej wyżej sprawy.

Ważna sprawa, bo chodzi o młodzież i dzieci

Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie Nowicka vs. Najfeld ocenił, że “społecznie uzasadniony interes wymaga, aby opinia publiczna miała dostęp do informacji o źródłach finansowania organizacji pozarządowych zajmujących się interesującą dla szerokich warstw społecznych i budzącą dyskusję i spory tematyką”.

“Jest to szczególnie istotne w świetle dyskusji nad modelem prowadzenia edukacji w więc przekazywania osobom młodym, niepełnie ukształtowanym i z reguły nie mającym niezbędnego doświadczenia życiowego oraz krytycyzmu niezbędnego do oceny przekazywanych im informacji” – czytamy w dokumencie.

Sąd podkreślił jeszcze jedną rzecz: “Wypowiedź Joanny Najfeld była o tyle uzasadniona, że krytykowała model edukacji seksualnej, wskazując na zagrożenia płynące z faktu powiązania osób przekazujących wiedzę z podmiotami dla których adresaci tej wiedzy są potencjalnymi klientami”.

Sprawa związków wicemarszałek Wandy Nowickiej, którą szeroko opisywaliśmy, znajduje się obecnie w gestii Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście-Północ. – Wdrożone zostało postępowanie sprawdzające. Prokurator zapoznaje się z treścią zawiadomienia – poinformował portal Rebelya.pl rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie prokurator Monika Lewandowska.

Złamanie prawa farmaceutycznego przez nielegalną reklamę środków antykoncepcyjnych, nierejestrowany lobbing i płatna protekcja – te trzy zarzuty znalazły się w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa Wandę Nowicką. Zawiadomienie do Prokuratora Generalnego złożyła zajmująca się obroną życia Fundacja PRO.

Od dnia kiedy wpłynęło zawiadomienie, prokuratura ma 30 dni na wydanie decyzji: czy wszczęte zostanie postępowanie przygotowawcze (może to też zlecić policji), czy też nie. Wcześniej wicemarszałek Sejmu zdążyła złożyć odwołanie, od wyroku sądu, który orzekł m.in. że “zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, iż Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny otrzymała dotacje od podmiotów zajmujących się produkcją środków antykoncepcyjnych, promocją antykoncepcji oraz produkcją i dystrybucją przyrządów służących do przerywania ciąży”.

Pełna jawność

Dziennikarze zapytali wicemarszałek Nowicką, czy oprócz apelacji “złoży również wniosek o odtajnienie akt sprawy”? – Nie, ja nie mówiłam, że złożę wniosek o odtajnienie, natomiast uzasadnienie wyroku sądu jest na stronie Federacji od ponad tygodnia – odpowiedziała.

Tymczasem we wspomnianym uzasadnieniu czytamy, że “zdaniem sądu wicemarszałek Sejmu podała odmienne niż były rzeczywiste relacje między firmą Gedeon Richter a Federacją, a także nie wspomina o darowiznach z IPAS zajmującej się produkcją przyrządów umożliwiających przeprowadzenie aborcji” . Firma Gedeon Richter to potentat na rynku w produkcji tzw. “antykoncepcji po stosunku”.

Odtajnienie akt sądowych przed czym tak wzbrania się polityk Ruchu Palikota pozwoliłoby opinii publicznej poznać dane, na podstawie których sąd stwierdził, że Nowicka w toku sprawy podawała odmienne od rzeczywistych relacje ze sponsorami.

Mariusz Majewski

Listopad 2011

Rebelya: http://rebelya.pl/post/390/droga-wando-masz-tu-pieniadze-na-uwrazliwianie-